Het gaat allemaal zo snel voorbij.

Alles is nieuw als je heel jong bent. Geluiden, geuren, mensen, dingen. De laatste tijd las ik een aantal blogs en artikelen van jonge ouders die eigenlijk alleen maar klaagden over hun kroost. En het zuchten en steunen werd niet minder. Ze werden ’s nachts wakker, ze gilden alles bij elkaar, je kon niet eens rustig met vakantie. Bovendien viel het zogenaamde kwartje ineens; het leven met een kind was ineens ├ęcht anders. Dat hadden ze niet echt voorzien. (Hoe kan dat?!)

Vanmiddag stond de schuifdeur open naar de tuin. Er waaide een klein briesje doorheen waardoor het aangenaam lekker op temperatuur was in de woonkamer. Ineens ging het stortregenen. Het kletterde op de tegels. Mijn neefje schoof op zijn billen naar de opening van de schuifdeur. Hij keek naar buiten naar de regen en keek weer naar mij. ‘Regen.’ zei ik nog maar. Ik begon het liedje te zingen ‘Het regent, het regent, de pannen worden nat..’ Neefje lachte en keek weer naar buiten. Weer keek hij naar mij, ik was naast hem gaan zitten. Samen keken we naar de plensbui. Het was mooi. Even stak neefje zijn hand naar buiten. Regendruppels! Nat! Hij trok zijn hand weer terug.

Voor je het weet, lieve jonge ouders, is deze fase verdwenen. Opgeslokt in de dagelijkse rompslomp, de haast, de vluchtigheid. Je denkt aan je werk, aan weekend, aan verder maar je jonge kind leeft nu. Hij ontdekt wat wind is en regen, kruipt naar alle hoeken in de kamer en verder want hij is op ontdekkingstocht. Voor je het weet slaat hij met deuren en wil op kamers. De mooiste, meest onbevangen tijd met je kind is deze tijd. De tijd van ontdekkingen. Koester het. Het gaat allemaal zo snel voorbij.

Wil je mijn blogstukjes in je mail ontvangen? Abonneer je dan hier.

De passagiers in de tram haalden opgelucht adem.

Er stond een man te wachten bij de tram die onwennig leek in te stappen toen de tram stopte. Hij hield een kaartje tegen de automaat maar vroeg zich af of het wel goed was wat hij deed. Toen hij het kaartje er drie keer voor had gehouden en mensen zeiden dat hij weer ingecheckt was en dus kon gaan zitten ging hij maar zitten. Zweetdruppels lagen op zijn voorhoofd.

Een paar haltes later stond hij op en wiebelde met het heen en weer gaan van de tram naar de deur. Hij zocht in zijn broekzak. Andere broekzak. ‘Godverdomme…’ klonk het ingehouden.
Hij wiebelde weer terug naar de plek waar hij gezeten had. Weer gevloek. Hij liep weer terug naar de deur. De tram was bijna gestopt. Hij kon zijn ov chipkaart niet vinden. ‘Godverdomme!’ riep hij nu luider. Weer voelde hij zijn beide broekzakken, achterzakken, borstzakje.
‘Godverdegodver!’ Het klonk nu erg hard.

De tram reed de tunnel in. Hij was bijna bij de halte. De man zocht nog eens. Broekzak, andere broekzak. Borstzakje. Achterzak. Andere achterzak. Hij vloekte bijna ‘Godver..’ toen zijn ov chipkaart tevoorschijn kwam. Hij checkte uit.

De passagiers in de tram haalden opgelucht adem.

Wil je mijn blogstukjes in je mail ontvangen? Abonneer je dan hier.

Omdat ik de regen gemist heb.

Wat je hersenen met je doen als het weken warm weer is weet ik niet maar ik vergat het een en ander. Als ik ’s morgens opstond kon ik me vergissen in de dag. Als ik naar de keuken liep om iets te pakken wist ik niet meer wat ik er deed. Als ik plaatsnam aan mijn bureau moest ik eerst een half uur stilzitten om de interne hittegolf te trotseren. Dan ebde het langzaam weg en kon ik aan het werk. s’ Avonds een lekker bakje koffie was er niet meer bij. De buitendeur opendoen was eerder een crime dan een opluchting.

Buiten was het ook volkomen energieloos. Bij elke stap die ik zette kreeg ik het gevoel een marathon gelopen te hebben. Ik wandelde voorbij een ijssalon maar liep weer terug. Twee bollen in een bakje. Het was helemaal geen overbodige luxe. We snakten naar een flinke bui regen.

Gisteren zat ik in een snelbus omdat de trams en metro niet reden. Voordat ik instapte hoopte ik op een airco. Die was er. Toen ik uitstapte bij de halte veel verderop (ondanks het drukken op de knop maar ook de chauffeur zou best bedwelmd geweest kunnen zijn) en ik de eerste regendruppels voelde liet ik mijn paraplu ongeopend. ‘Waarom?” vroeg mijn gezelschap. ‘Omdat ik de regen gemist heb.’

Wil je mijn blogstukjes in je mail ontvangen? Abonneer je dan hier.

Door de site te te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten