Skip to content →

Karin Ramaker Posts

Wacht even, het was nog lang geen herfst.

Langer wachten ging niet meer, ik moest door de stortbui heen. Ik opende de voordeur en stak mijn kleine paraplu naar buiten om geheel strategisch met de voorwaartse beweging meteen buiten onder de plu te gaan staan en de deur te sluiten. Het leek wel herfst. En heel even ging er een fijn gevoel door me heen. Ik heb namelijk iets met herfst. Niet die regen en wind hoor. Wel de dikkere vesten, de pracht van bomen met bladeren die in warme kleuren veranderden. Geel, oranje, rood. Kaarsjes aan als ik ’s avonds thuis zou komen. Een dekentje over mijn benen gelegd. Wacht even, het was nog lang geen herfst en dat was maar goed ook! Eerst die zomer maar eens vieren. De tijd ging al snel genoeg voorbij.

En daar stond ik dan, te wachten in een klein tramhokje met andere half verzopen katten. Paraplu’s die regenwater lieten vallen in dikke druppels op de grond. Er stonden mensen die stug volhielden dat het vast wel zonnig zou worden te soppen in hun natte sandalen. Bij elke beweging hoorde ik het leer overstromen onder de druk van onderkant voeten.

Toen ik in de tram plaatsnam en later weer uitstapte en schuilde onder een tunneltje moest ik denken aan de haast van het wensen. Dat ik, doordat het zo hard regende, ineens verder was in het seizoen dan ik werkelijk was. En ik zei al regelmatig tegen mensen dat ik de tijd zo snel vond gaan. Te snel soms. Misschien was het vandaag gewoon een herfstige dag maar morgen gewoon weer zomer!

7 Comments

Kunst maken moet!

We liepen langs een tussenstuk met een groot glas en lood raam met daar tegenaan een prachtige graffiti schilderij van Banksy in het Amsterdamse Moco Museum. Als er iemand kunst moet maken is hij het wel, dacht ik. Het is het provoceren via kleur en contrasten. Mensen raken. Mensen laten nadenken. Wat gebeurt er in deze wereld? Wat zeggen ze? Wat wil men?
Er zijn verschillende manieren om mensen te raken maar kunst is er een van. En zonder spelen, pielen, lanterfanten en mijmeren kom je niet tot die kunst.

Ik las een artikel van de Correspondent over spelen. Kinderen moeten zoveel, net als hun voortrazende ouders. Vervelen en niets doen, een beetje thuis hangen is er nauwelijks meer bij. We denken blijkbaar dat veel dingen doen goed is. Ik ben het er nooit mee eens geweest. Juist in die hangende rust of verveling worden de mooiste gesprekken gevoerd en komen de ideeën tot stand. Ik ben tegen de haast van het moeten en voor de rust van het niets doen.

Toen las ik ook nog een discussie op Tom Beek z’n Facebookpagina over wat leidend is: kunst of ondernemen. Ik dacht erover na. Ik dacht aan Salvador Dali wiens kunstwerken ik tegelijkertijd zag gisteren in het museum. Ik dacht aan mezelf. Waarom was ik meestal aan het schrijven? Waarom was ik, als ik niet aan het schrijven was, aan het nadenken over schrijven? Ik reageerde:

‘Een kunstenaar maakt. Ongeacht. Dag en nacht. Arm of rijk. Ziek of gezond. Het gaat altijd door. Het is wat hij doet en moet. Dat staat los van verdienen.’

Maar een kunstenaar die onderneemt is een slimme, onafhankelijke kunstenaar. Het zal ongetwijfeld goed zijn voor zijn brein en gemoedstoestand. Hij zal minder snel ziek zijn omdat zijn zwoegen een ander zwoegen is dan harde arbeid.
Het heeft met vervulling te maken, met zin. Het heeft te maken met oplossingen bedenken voor maatschappelijke vraagstukken. Het heeft te maken met de schoonheid van kleine dingen laten zien terwijl de wereld verloedert. Het heeft te maken met ongedwongen prutsen en pielen totdat hij voelt wat hij doet en er waarde aan geeft. Kunst maken moet. En geen opgedrongen kunst maar de kunst die zelf is ontstaan zoals de schoolklassen met dikke muren die worden weggehaald waardoor men bij elkaar zit.

Kunst maken moet! Zo jong mogelijk. De lijnen buiten de omlijsting van een tekenpapier, het verfrommelen ervan. Tekeningen zien in je spaghetti. (Zoals mijn ene oppaskind ze ziet!) Gezichten zien in de wolken. Spelen waar je misschien niet ‘hoort’ te spelen.

Ik weet nog dat ik een vergadering had, ruim een jaar geleden, in een hoog kantoorgebouw met pasjes en jasjes en vier meningen aan een tafel. Het ging over de snelweg en files. ‘Ik begrijp niet dat men s’ morgens vroeg de tijd neemt om foto’s te maken van de zonsopkomst.’ Want dat gebeurde. Op Twitter verschenen er ’s morgens veel foto’s van mensen in de file die een foto maakten van het prachtige uitzicht. Ik begreep het niet en ik begreep het. Ik begreep dat men de tijd nam stil te staan bij de kunst van de ochtend. Ik begreep dat in de haast van de werkdag, de geplande vergaderingen, de haast van de tijd en de haast van het geld verdienen het hun de kunst van het kijken was vergaan.

Kunst maken moet. Maar kunst kijken ook. Alle kunst. Alleen dan onthaasten we. …

One Comment

Als een helikopter.

‘Kijk! Een libel!’ Hij zigzagde en deinde over de grote grassprieten en leek een plekje te zoeken in wat minder hoog gras. ‘Hij is niet blauw maar bruin!‘ riep ik. Hij leek wel goud.

Ik zag de vleugels vliegensvlug heen en weer gaan. Even was er niets buiten. Het was stil. Geen geblaf van honden, geen bal die ketste op de grond, geen ratelende step. Geen korte gesprekken over voetbal, etenstijd, morgen. Net toen ik dacht: ik moet dit even vastleggen, vloog hij weer weg. Hij vloog hoog boven onze hoofden als een helikopter over de huizen.

 

 

En het hoefde niet vastgelegd. Je legt de meeste beelden vast in je hoofd, je hart of je dromen. Of op papier.

4 Comments