Is dat je echte naam?

De zwarte gordijnen gingen dicht. De druipkaarsen werden aangestoken en mensen bestelden hun drankjes aan de bar. De eerste soundcheck was al voorbij toen de presentatrice zich een weg naar het podium baande en de microfoon nam.

We zaten bij een singer-songwriter middag. Het podium werd gevuld met jonge singer-songwriters. Allen getalenteerd. We zaten aan een tafeltje met een drankje en luisterden naar een aankondiging die aarzelend werd gedaan door de presentatrice. Ze moest even schakelen omdat ze Engels moest spreken. Gros van de artiesten had buitenlandse roots. ‘We doen denk ik even een interviewtje.’ Zo begon het. Het leek een vraag die ze meer aan zichzelf stelde. Na de soundcheck ging ze zitten en dronk een wijntje. Daarna haalde ze bij de bar een biertje. Daarna nog een. Ondertussen aten wij wat nachos en genoten van een jongedame die op een keyboard speelde. Er namen, met name oudere dames, foto’s en video’s van de artiesten. Ze stonden wijdbeens vlak voor het podium in allerlei ongemakkelijke posities foto’s te nemen. De presentatrice zat met haar volgende biertje luid met een fotografe te praten. De zangeres keek ge├»rriteerd uit haar ooghoeken naar de presentatrice die stug doorsprak. De zangeres die zich later met gitaar begeleidde zong onverschrokken door. The show had to go on natuurlijk! Er kwam een snelle opbouw voor een nieuwe artiest. De presentatrice was even naar buiten gegaan. Toen de nieuwe artiest klaar was kwam ze met snelle pas weer naar het podium gelopen. Ze zette haar handtasje weg op de tafel, nam nog een slok van haar biertje en klom het podium op.

‘Jongens, hebben we er zin in? Woe!’

‘Ik kondig nu aan -‘ Ze nam haar vel papier erbij en las van boven naar beneden. Het duurde even.
‘Dan German! Woe!’

‘Welkom hier. Je komt oorspronkelijk uit Amerika en woont nu in Engeland *. Je hebt ook een website, Dangerman dot com, toch? Heb je die naam zelf verzonnen?’
‘Dat is mijn echte naam.’
‘Is dat je echte naam? Wow!’
‘Ik zal het even uitleggen, mijn naam is Dan German.’
‘Oh ja. Nou ja, misschien denk je erover om Dangerman te heten.’

‘Nou, een applaus voor Dan German!’

De beste man stal godzijdank de show.

*Dan German komt oorspronkelijk uit Engeland en zingt voornamelijk Americana liedjes.

Wil je mijn blogstukjes in je mail ontvangen? Abonneer je dan hier.

Het was een knap staaltje locatietheater.

Onderuit zit ik bij Barrevoets (Leeuwarden) in een sofa met een gemberthee terwijl ik uit het raam kijk. Het straatje is niet heel breed, er lopen en sjokken mensen voorbij. Tegenover Barrevoets zit een bakkertje. ‘Vers brood, zonder E nummers’ staat er op een bord. Er komt een lange mevrouw aangelopen. Haar ene been lijkt wat korter dan het andere dus ze waggelt een beetje heen en weer. Ze draagt Dr. Martens schoenen en zwarte broek en trui. De trui heeft wijde armen met punten eraan. Ze heeft een klein hondje bij haar. Even staat ze stil voor het bakkertje. Dan besluit ze naar binnen te gaan. Maar dan gaat het mis.

Op een houten kist net voorbij de deuropening staat een enorme ouderwetse zilverkleurige ventilator te waaien. Wankelend stapt de vrouw de drempel op met haar hondje voor zich. Even puft ze uit en wil vervolgens doorlopen. De punt van haar mouw haakt echter in de ventilator. Terwijl ze er geen erg in heeft loopt ze door. Ze voelt dat iets trekt en sjort aan haar mouw. Ik zit meteen rechtop in de bank. In een slow-motion valt de grote ventilator om. Het beestje kan nog net opzij rennen. De vrouw slaakt een kreet. Paniek.

De eigenaresse komt aangesneld. Het hondje rent paniekerig heen en weer, de vrouw trekt aan de riem terwijl de ventilator op de grond pogingen doet rond te draaien. De bakkersvrouw probeert de zware ventilator omhoog te krijgen en weer op de houten kist te zetten terwijl het hondje voor haar voeten rent in blinde paniek. De vrouw van het hondje trekt aan de riem. Chaos.

Als de ventilator dan eindelijk staat lijkt de bakkersvrouw weer de boel onder controle te krijgen en aait de lange vrouw even over haar arm. Ze duwt daarmee zachtjes de vrouw weg van de ventilator.

Het was een knap staaltje locatietheater. Maar dan echt. Daarvoor hoefde ik niet eens naar Oerol toe.

Wil je mijn blogstukjes in je mail ontvangen? Abonneer je dan hier.

Iemand nummer 203?

Er is een lange wachtrij als ik bij de apotheek aan kom lopen. Ik trek een nummer uit de machine en ga een beetje achteraan staan. Ik tel zeker twintig wachtenden voor me. De apotheek is gelegen in het ziekenhuis en naast de balies lopen mensen met dienbladen met overheerlijke saussijzenbroodjes en koppen soep erop. Ik ruik de geur en kijk op de klok bovenaan de balie. Lunchtijd. Mijn maag begint te rammelen. Maar ik sta hier nog wel even. Bovendien doet de machine het niet die automatisch moet omroepen wanneer iemand aan de beurt is. De balie medewerkers roepen niet al te luid zelf het nummer om. ‘183?’ … ‘Iemand 183?’ Ik kijk voor alle zekerheid nog maar eens op mijn kaartje. Ik heb nummer 203.

Als ik een beetje om me heen kijk zie ik mensen van allerlei pluimage. Jong, oud. In een rolstoel, leunend tegen een pilaar. Iemand eet een cake. Langzaam. Dan zie ik een wat oudere vrouw met grijs haar aan de punt van een tafel zitten. Ze draagt een grijze jas. Ze houdt haar ene wijsvinger van zich af voor haar gezicht. Langzaam beweegt ze haar wijsvinger naar haar neus. Als haar wijsvinger bij haar neus is beweegt ze haar wijsvinger weer naar achter. Dat gebeurt zeker een keer of vier. Ik blijf gebiologeerd kijken.

‘Nummer 203?’

‘Iemand nummer 203?’

Wil je mijn blogstukjes in je mail ontvangen? Abonneer je dan hier.