De klanken van Lalo.

Hij zat altijd in de hoek van de kamer. Naast hem stond meestal de platenspeler aan. Liever had hij niet dat wij er doorheen praatten. Ook tijdens het acht uur journaal werd er soms gesist dat we stil moesten zijn. Dit kwam denk ik ook doordat Opa zo doof was als een kanon. Ik zat dan in de stoel naar bewegende monden te staren op het enorme tv scherm en keek ondertussen naar het koekje dat half in zijn mond gepropt werd maar met kruimels van zijn kin af gleed.

Die platenspeler stond op een houten tafeltje naast zijn stoel. Het was altijd klassieke muziek die gedraaid werd. Ik kende die componisten niet. Alleen of ik het mooi vond, uit te houden of dat ik het gewoonweg lelijk vond. Later, toen hij dood was, kreeg ik wat oude langspeelplaten mee. De vier jaargetijden van Vivaldi. Lalo.
Afgelopen week kwam er voor het eerst sinds jaren weer een platenspeler in huis. Ik zette Éduard Lalo op. Bij het leggen van de naald op de plaat, het zachte gekraak op de nerven en de eerste vioolklanken, waande ik me weer in de woonkamer van Opa.

Wil je mijn blogstukjes in je mail ontvangen? Abonneer je dan hier.

Ga maar even ergens anders zitten.

‘Ga maar even ergens anders zitten.’ Ze wapperde met haar hand naar de overige plaatsen in de trein. Hij verroerde zich niet. Hij draaide zich zelfs meer naar haar toe en leunde voorover.
‘Maar ik wil helemaal niet ergens anders zitten. Ik wil bij jou.’
Het was vroeg in de avond. Buiten zag je de lampen voorbij razen. Haar grote, donkere bril stootte bijna tegen het raam aan. Ze had zich helemaal van hem afgedraaid.
‘Waarom zeg je telkens dat je het uitmaakt?’ wilde hij weten. Ze zei niets.
Hij leunde nog meer naar haar toe, fluisterde iets. Ik kon het niet verstaan. Misschien had de jongeman nu pas in de gaten dat dit een privégesprek was en iedereen kon meeluisteren.

Wil je mijn blogstukjes in je mail ontvangen? Abonneer je dan hier.

Ik heb de hele dag niemand gezien!

We kwamen binnen en het was verlaten. De bloemen op de tafeltjes keken ons somber aan. Naar ons idee waren ze dorstig. De eigenaresse die achter de toonbank een enorme chocoladetaart stond te snijden liet een zucht uit haar mond vallen. Ze kwam met haar handen vegend aan haar schort achter de toonbank vandaan om ons tegemoet te komen.
‘Wat leuk dat jullie er zijn! Ja, ik heb de hele dag niemand gezien!’ We zochten een tafeltje uit. Er was genoeg te kiezen.
‘Is er een reden voor een taartje?’ We knikten. Dat was er zeker. Ik was ergens ook wel blij dat ik het na drie dagen jarig zijn nu kon afronden. We vroegen welke taartjes er waren want we zagen niets achter het glas bij de toonbank. Er kwam een waterval aan namen langs. Witte chocolade frambozen cake, dark chocolate, bananencake, citroen merengue taart, et cetera et cetera. We kozen een cake. Het was ergens erg fijn dat we deze mevrouw zo blij konden maken.

Wil je mijn blogstukjes in je mail ontvangen? Abonneer je dan hier.