Who in the world am I? Ah, that's the great puzzle. -- Lewis Caroll.

vol keerkracht.

contact:
metkarin*at*gmail.com

ondertussen:

Labels: pics

Dus toen de deurbel ging, twijfelde ik om open te maken.
Dat zal best een autistische trek van me zijn, maar veel behoefte aan onverwacht, misschien onbekend bezoek, heb ik zelden.
Omdat ik toch al halverwege mijn kont uit de bank geduwd had, liep ik toch naar de gang. De wazige schim leek me vaag bekend voor te komen. De buurman.

'Goede ....'

Zijn adem leek even te stokken.

Ik haalde mijn wenkbrauwen omhoog en toen pas voelde ik dat mijn huid een beetje trok. Ik voelde aan mijn wangen, keek naast me in de spiegel, was blij dat mijn masker skeletwit bleek met daaronder een vurige roodheid van plotselinge schaamte.

'Eh hi!' mompelde ik.

'Ik wilde vragen of ...
maar je bent bezig, zie ik.'

Bezig met intrekken. Het zou tien minuten moeten intrekken. Snapte nu iedereen dat ik normaliter zulke troep niet eens op mijn gezicht gooide?

Hij dacht dat ik een pakketje had aangenomen. Dat had ik niet. De postbode had het verkeerde huisnummer genoteerd. Ik zwaaide beleefd en deed de deur achter me dicht.
Om snel naar de badkamer te lopen om met 'lauwwarm water' mijn masker eraf te wassen.

Labels: ikke

IK WAS DUS VERGETEN,

dat ik een creme-pje op mijn gezicht had gesmeerd.
Op de tube stond:

'laat het masker circa 10 minuten intrekken en
spoel het daarna af met lauwwarm water.'

Ik was gaan zitten op de bank en zapte langs tientallen kanalen.
Toen ging de deurbel.

KLIK.

...

Labels: ikke

...

'Passies nastreven en je er aan overgeven, leuk, maar zoek ook eens naar jezelf, en geef je dan eens over..' -- kurai.

Het is voor mij moeilijk te begrijpen dat sommige mensen dwalend rondtollen; onwetend welke richting zij uit willen. Niet wetend, onvoldoende wetend, wat zij willen en kunnen. Passieloos, bijna.

De kinderen in mijn buurt, bij opa en oma vroeger, wisten dat als Kaatje kwam, dat zij de poppenkast naar buiten sleepte en ging spelen. Alle buurtkinderen zaten in een halve cirkel en luisterden naar een zelfverzonnen verhaal.

Gisterenavond sprak ik iemand die me vertelde dat hij het beu was om te doen wat hij dagelijks deed, om geld te verdienen, om te leven, maar hij niet deed wat hij graag zou willen doen, maar niet eens (meer) wist wat hij nu zo graag zou willen doen. Het was kwijt, die richting. Hij stond op een rotonde en al het verkeer kwam langs maar hij kon niet kiezen welke richting het beste was om naartoe te springen.

Stagiaires die ik zie komen en gaan besluiten de laatste tijd nogal eens 'om maar kinderopvang te gaan doen' maar voelen de passie niet. Het zielende.
Toen ik vorige week mijn snuffelstagiaire uitzwaaide, een stoere knul die 'iets wilde gaan doen met sport en kinderen' riep ik hem nog na dat hij de ziel ervoor had. Dat hij dat moest gaan doen, die richting uit. Waar zijn focus lag. Bijna wanhopig riep ik, omdat deze mensen zo zeldzaam zijn.

Ik denk dat het wel helpt, je passie te onderzoeken. Je passie is onder andere wat je hart sneller laat kloppen, waar je goede gevoelens van krijgt, waar je van groeit, waar je sterk(er) van wordt, waar je met grotere happen naar ademt en wat met meer intensiviteit uitademt. En ik denk echt, dat als je weet waar je van gaat glimlachen, je hart vervuld van raakt, onder andere je persoonlijke missie is.

Labels: ikke, zweef

'HET IS NIET ZO DAT IK,

er altijd mee bezig ben, maar soms beangstigt het me wel.'

Ze had moeite deze openbaring te maken, maar ik bewonderde haar doorzettingsvermogen. Dat zij toch, ondanks de plotselinge brok in d'r keel en onverwachte kwetsbaarheid, mij in vertrouwen nam. Wij hadden wel een band, maar niet een echte vriendschapsband.

'Ik ken hem nu al meer dan tien jaar en ik ben heel erg gelukkig en ik heb twee lieve kinderen, maar ik vraag me heel soms weleens af: 'is dit het dan?' Snap je?'

Ik knikte. De omgekeerde wereld. We wisten niet waar we waren over tien jaar. Ik ook niet. Dat was soms een beetje beangstigend. Werkte ik hier dan nog, was ik dan nog steeds zonder maatje van mijn leven? In dezelfde woonplaats? Gelukkig kon er in tien jaar vanalles gebeuren. Als dat geen understatement van de dag was. Gelukkig was ik er sinds kort achter dat vooral passies volgen belangrijk waren. En overgeven aan die passies een voorwaarde was.

'Ik vind mijn werk hartstikke leuk, maar als ik twee weken vakantie heb gehad, en met de kinderen thuis ben geweest en mijn vriend is er ook, dan wil ik dat. Maar tegelijkertijd denk ik weleens: ik zal nooit meer toe kunnen geven aan de verliefdheid voor een ander, of zoenen met een ander. Dat allemaal opnieuw meemaken.'

Het kabbelde voort. Dat gesettelde leven. Iedereen bleef maar op zoek. Leek wel. Als je de man van je dromen kreeg, op een presenteerblaadje, bloedjes van mooie kinderen, een enorme uitdagende baan, superdeluxe huis, het liefst een fijne wagen voor de deur en minimaal twee vakanties per jaar, dan was het nog niet Utopia.
Was Utopia wel een optie? We renden, zochten, vervulden, kochten en verfraaiden.

'En jij kan nog. Snap je wat ik bedoel? Jij kan nog verliefd worden en plannen gaan maken om samen te gaan wonen, en kiezen voor kinderen en je kunt nu gaan en staan waar je wilt.'

Ik kon nog.

Er ontsnapte mij een weemoedige lach. Wiens leven wilden wij nou? De utopie bestond niet. Zoeken naar het perfecte ook niet. Perfect was er gewoon nooit geweest.


Ik vertelde zachtjes:

'Het is een fabeltje dat mijn leven zo spannend is. Het is niet zo spannend.'

Labels: ikke

Vanavond een
kraamvisite
van een
tweeling.

Oh Boy!

Labels: ikke

Toen ik vorige week, op het station, de collega van broer tegenkwam, en hij tegenover me plaatsnam en vertelde wat hij die middag in Nijmegen ging doen, vroeg hij wat ik ging doen.

Aangezien het toen al warm weer was en ik me opgesloten voelde thuis, mijn vriendinnen graag met partner wil(d)len zijn en broer moest werken, besloot ik een kaartje te kopen naar bestemming Waalkade met Boek.

Toen collega van broer knikte, even stil was, toen bedenkelijk keek, en ineens een zogenaamd euromuntje hoorde vallen, leunde hij voorover en sprak de griezelige woorden uit:

'Maar je gaat toch niet alleen?'

Tot mijn zesde jaar was ik altijd alleen. Ik speelde boven op mijn kamer, verkleedde me in (te) grote rokken, draaide rondjes zodat mijn rok ging waaien. Ik bond een lange sjaal om mijn hoofd zodat het net leek of ik lange haren had. Zwierde ik in de rondte. Zwieren. Zwieren.

Of luisterde ik naar de oude platenspeler van papa, die ik gekregen had toen ik op zolder tussen de rommel keek. Draaide ik oude platen van Elvis. Later kocht ik mijn eigen single. Cyndi Lauper met Time After Time. Ik danste in mijn kamer. Tekende er. Las boeken. Zong. Danste. Zwierde.

A, J en B zijn mijn goede, goede dinnen. B en andere J mijn maatjes. Ik zou niet zonder hen kunnen. Ze zijn de enige vrienden die langer bij me zijn gebleven dan de mensen die langzaam van me wegwaaiden. Door andere wegen, door strijd, door afstand.

Gisterenavond zei dingetje uit Grey's Anatomy, toen zij iemand sprak die net haar man verloren had en moest wachten of de partner van haar man het zou redden, dat het beter was iemand te hebben.

Iemand hebben.

Soms mis ik opeens, uit het niets, alsof diep weggestopt, die vertrouweling. Die arm. Die vriendschap. Die handen. Die aanwezigheid. Die gesprekken. Die aaibaarheid. Die iemand.

Labels: ikke