Lijf en hoofd. Dat is een geheel. Als het een wankelt, wankelt het andere ook. Lijf en hoofd is je checkpoint, je kompas, je richtingwijzer. Ben je instabiel en uit balans ben je dit in je lijf en in je hoofd. Je lijf uit wat je hoofd ‘heeft’. We hadden het over een piepgeluid, een fluitketel horen in je oor. Op instagram. En dat het te maken had met spanningen en stress. Alsof de ketel in je hoofd dreigt over de rand heen te koken. Dat ik het herkende. Als ik het voor mezelf invulde dacht ik meteen aan het evenwichtsorgaan. En was dat weer best grappig omdat mensen met veel te veel stress makkelijker uit hun evenwicht raken.
***
Doen wat je leuk vindt. Dat klinkt soms hopeloos verwend eigenlijk. Vroeger had je gewoon te werken, werd er niet gekeken naar wat je leuk vond. De centen moesten worden geteld, monden moesten gevoed. Je houdt het alleen niet vol als je dag in, dag uit maar op een automatische piloot je werkzaamheden verricht en de glans van je carriëre is verdwenen. Men is steeds meer op zoek naar wat bij hen past en waar zij meer mee kunnen.
***
Kinderen kunnen erg naar tegen elkaar doen, zo jong ze al zijn. Ik mag hopen dat ouders/opvoeders daar een beetje op letten en hen erop aanspreken. Voor je het weet zijn het duiveltjes en doe ik er wat aan. Dat was mijn gedachte gisteren toen ik erg pedagogisch verantwoord moest zijn maar ze het liefst de wind van voren zou geven.
***
Over ‘uit evenwicht zijn’ gesproken. Stel, je hebt twee kinderen. Een van die kinderen is een talent. Je stimuleert dat talent en zorgt ervoor dat ze hulp krijgt waar nodig, jouw netwerk is groot. Het lukt. Binnen no time is er reuring. Kind trots en blij, ouders trots en blij. Maar ik vraag me af hoe dat andere kind zich voelt …
Meer over evenwicht in het boek Opkrabbelen.
