Reacties 4

Hoe kan tijd in de weg zitten?

Lola

(Mooi woord, trouwens, grissen. )

Sinds die irritante ontsteking in de duimpees, en de nogal moeizame genezing ervan,(het is nog steeds niet helemaal over) lukte het niet meer om mijn (o zo mooie) diesel horloge te dragen. Het zat letterlijk in de weg. Hoe kan tijd je in de weg zitten? Nou,  meer symbolisch kan ik het bijna niet maken. Ik legde die horloge, die ik kocht in een periode van jeugd en volwassener worden, op mijn nachtkastje. Met pijn in mijn hart. Ik ben niet zo van de sieraden, maar de sieraden die ik heb koester ik om de betekenis die zij hebben. Vaak heeft een sieraad net zo’n verhaal te vertellen als een tatoeage. Het is gekozen of het koos jou omdat het bij je ging horen. Het lag in het zicht en daarom moest je het dragen. Vandaar dat ik moeite heb op antiekmarkten sieraden te kopen. Het was ooit met zorg gedragen door iemand anders. Enfin. Ik ging, en ga, tijdloos door het leven.

Daar moet ik je bij vertellen dat het nogal openbaringen kent. Zonder horloge ‘zijn’; zonder tijd, is bevrijdend. Als ik mijn wekker ‘s morgens hoor afgaan weet ik dat ik ongeveer een half uur de tijd heb om alles te doen, op volkomen geroutineerde handelingen, zodat ik op tijd met de tram naar het station ga en op tijd met de trein wegrijd. Tussendoor is geen tijd. Onderweg is geen tijd. Ik heb me menigmaal, in het begin, afgevraagd of ik wel op tijd zou arriveren en haalde dan mijn schouders op. Wat kon ik doen aan tijd? Versnellen ging niet, langzamer laten tikken ook niet. Ik moest het ermee doen. Met die tijd.

Het is er de tijd niet voor.

Toch was ik eigenlijk op zoek. Als die irritante peesontsteking echt helemaal over zou zijn zou ik misschien wel, omdat het voor mijn gevoel tijd was, een nieuw horloge kopen. Een andere klok aan een ander bandje. Ik keek weleens in etalages. Ik zag erg mooie horloges maar ik vond ze niet echt helemaal je-van-het. Misschien miste ik mijn diesel klok teveel. Het had met me meegelopen,  mee gerend naar ontzettend mooie plekken. Ook vervloekte ik die tijd weleens. Het ging soms te snel en soms te langzaam naar mijn zin.

Ik keek ook te veel op de voorbij tikkende seconden bij ongeduld, frustratie en angst.

Toch hield ik dat beeld voor me, van een kleinere horloge, zilverkleurig, rechthoekig klokje, fijntjes, tijdloos. Ik bekeek borden op Pinterest en keek in etalageramen. Te duur. Te veel tierelantijnen. Te nèh. Het was gewoon steeds net niet wat ik zocht.

Mijn oma overleed op 3 december in een jaar dat ik me niet eens meer herinner. Ze had altijd een sieradenkistje op haar kamer met kettingen en armbanden en ringen erin. Toen zij overleed heb ik het bij me gehouden, stopte er mijn jeugdtandjes in, mijn sieraden en een oude broche van oma, met een hert erop, zo’n symbool waar ik later nog meer over zou voelen. Een paar dagen geleden had ik de behoefte in dat kistje te kijken. Ik weet niet eens waarom, er was geen enkele aanleiding voor. Zittend op mijn bed pakte ik dat kistje uit de la en opende het. Ik zag de roze ketting, mijn oude zilveren balletschoen en mijn gekke verstandskiezen die ooit getrokken waren en als trofee naar huis waren genomen omdat de wortels zo ontzettend lang en krom waren. ‘Moet je bewaren!’ riep de tandarts destijds.

Maar hè, wat was dat nou? Ik zag, bovenop, een horloge liggen. Een zilverkleurig, rechthoekig klokje. De tijd stond stil op iets over half twee. Ik kende dat klokje helemaal niet! Ik kon me niet herinneren dat klokje ooit gekocht te hebben laat staan gedragen te hebben! Ik was verbaasd. Ik nam een foto, stuurde het naar mijn broer en m’n moeder en wachtte op antwoord. ‘Volgens mij is ie van oma. Oma had ooit zo’n horloge.’ zei broer in een appbericht.

Hij is iets te groot, dat klokje, maar ik vraag me af of ik ‘m niet moet dragen…

En dan zat ik twee weken geleden voor het eerst, in mijn leven, bij de acupuncturist. Je gaat van alles proberen als het fysiek (weer iets) minder gaat. Dan ga je van reguliere geneeskunde naar de masseur, (een hele goeie) en  naar de Chinese geneeswijze. Voordat we begonnen vroeg ze: ‘Ben je bang voor naalden?’ Acupuncturistenhumor.  (En dat ik dan, onderweg naar huis, nadenkend over humor bedenk dat we het geen accupunctuur noemen.  Accu.  Snap je?)

Toen ik daar wegging baalde ik als een stekker. Minderen met suiker, geen melkprodukten meer, geen rauwkost, geen koude dranken, geen ijs en geen koffie! ‘Geen koffie?!’ riep ik verschrikt uit. Ik mocht afbouwen. Momenteel zit ik op twee koppen koffie per dag. Dat is nogal een verschil met ongeveer vijf å zes gemiddeld. Afgelopen weekend zelf scones gemaakt (met amandelmelk) die best te eten waren en slagroom zonder suiker was ook niet vies. Gaandeweg gaat het minderen steeds beter.

Totdat ik eergisteren middag langs de oliebollenkraam wandelde. Het is kermis in Den Haag. ‘Een oliebol!’ riep ik uit. Omdat mijn vriend graag ijs wilde en ik geen ijs mag eten trakteerde hij op een oliebol. Toen ik al peuzelend mijn oliebol voor de helft op had en met het servetje voor mij uit liep voelde ik ineens van bovenaf een windvlaag, direct gevolgd door iets dat pijlsnel over me heen schoot. Klauwen grepen razendsnel in mijn handen, pakten iets op en weg was het. Voor me uit vloog een enorme meeuw met mijn oliebol in zijn klauwen!

Oké. Oké! Oké!! Ik begreep het al!!

reactie 0

Van hetzelfde.

tone of voice

Natuurlijk. Ik kan het best begrijpen dat je zoekt naar een zekere vorm als je pas bent gaan bloggen of wilt gaan bloggen. De vorm, de stijl, de toon is de helft van je bezorgpost. Bezorgpost? Ja, zoals je zelf jouw pakketje afgeeft dat vervolgens mee gaat met de pakketdienst en netjes wordt bezorgd bij de begunstigde. De andere helft is de inhoud; wat je wilt melden aan je lezer of mee wilt geven.

We kijken altijd naar wat werkt. Maar werkt dat altijd en werkt dat bij jou?

Soms werkt de formule ook uit. Of blijkt de formule niet op jou van toepassing te zijn omdat jij simpelweg een andere ‘tone of voice‘ hebt dan je buurman. Wat bedoel ik met ‘tone of voice‘? Het smoelwerk, je identiteit. Wat is jouw toon dan? Hoe kom je erachter? Wat wil je precies melden op welke manier? Is de toon van je blog net zoals de toon die je hebt offline in een gesprek? Het is natuurlijk vreemd als dat niet overeenkomt.

Het is een beetje gek, ik surfte langs wat blogs afgelopen weekend op zoek naar lekker leesmateriaal. Weer peinzend of ik niet een blogroll zou plaatsen ergens, of op mijn blog, ging ik langs een paar interessante blogs die ik voorheen las of pas geleden ontdekt had. Ik las er een, toen nog een en vervolgens klikte ik op een url voor een nieuwe blog en tot mijn verbazing en lichtelijke teleurstelling ontdekte ik … hetzelfde.

Hetzelfde ~ precies zoals iets of iemand anders, idem, niet anders, gelijk, ‘dat komt op hetzelfde neer’.

Nou, da’s even jammer! dacht ik. Als ik blogs wil lezen dan wil ik juist niet telkens hetzelfde lezen. Ik bedoel niet dezelfde inhoud, zoals alle nieuwsmedia dezelfde ANP berichten overneemt, maar de toon van het stuk, de manier waarop een blog is opgebouwd, de maniertjes, de manier waarop het gesprek begint en eindigt.

Hetzelfde is te doorzichtig. Dat is hetzelfde als de mode, de trends nadoen, coveren.

Ik kan me namelijk niet voorstellen dat je allemaal op precies dezelfde manier een gesprek voert, je hand op dezelfde manier op tafel legt of dezelfde bewegingen maakt om je punt te verduidelijken. Ik kan me nauwelijks voorstellen dat je dezelfde intonatie legt, stil bent op dezelfde momenten en op precies dezelfde manier je punt maakt met precies dezelfde vlijmscherpe mes die je uit je keukenla hebt gehaald.

En terwijl ik dit zit weg te tikken hoor ik in mijn oordoppen het liedje van Emeli Sandé:

‘Yeah we’re all wonderful, wonderful people, so when did we all get so fearful? Now we’re finally finding our voices so take a chance, come help me sing this’

Het tegenovergestelde van hetzelfde is onderscheid. Het grote voordeel van onderscheid is dat je de concurrentie tegengaat, dat je opvalt en dus aandacht krijgt. De juiste aandacht. Aandacht voor jouw werk, jouw blauwprint, jouw waarden.

Het is merkbaar, er groeien steeds meer blog pro’s als paddestoelen uit de grond, en dat is wel even wat anders dan een paar jaar geleden toen ik net begon met blogadviezen geven en workshops verzorgen. Het was een behoorlijke unieke positie die ik had. Maar, hierover nadenkend, ga vooral door met hetzelfde doen. Doe dat gewoon, vergeet wat ik hierboven vertelde, gewoon doorgaan! Helemaal top! Echt! Niets meer aan doen!

reactie 0

Liedje op zondag. Deel 43.

Crossroads
[Crossroads by Simon A. CC]

‘Music is so much more than a list. It’s a mood, it’s nostalgia, it’s being transported to somewhere other than where you are.’ — scott*eric.

Er waren vroeger momenten dat ik me bevond op een figuurlijke kruising. Zo’n weg met blokkades. Waar geen stoplichten meer flikkerden en geen mensen met gezag hun armen wapperden. En daar stond ik dan, op een middenweg, zoekend en kijkend om me heen. Alsof de witte strepen op het asfalt mij konden laten zien waar ik naartoe moest. Maar de strepen wezen allemaal hun kant uit. Er was verwarring. Frustratie. Verdriet. Als ik linksaf ging, koos ik voor m’n gevoel. Als ik rechtsaf ging, koos ik voor verstand. Ik kon naar de herinnering en ik kon vooruit. Maar vooruit bleef altijd hetzelfde. Terug was wat ik wist. Risico was wat ik moest…

 

Zelfs bij de schaterlach van een grap in een stille kamer met een flikkerende kaars en een koel glas wijn en een groep aan m’n zij begaf ik me tussen de eenzaamheid; at ik mijn gerecht als een solitaire hap en slikte ik al dat ik wilde vergeten. Het gekke was, het licht stond altijd al op groen. … Meer Liedjes op zondag vind je hier. (Dit is een onderdeel van het boek Opkrabbelen.)

reactie 0

Bij Kenau en de biofriet.

ploggen

Als je denkt aan een Kenau denk je aan een onvriendelijke, bazige vrouw, een manwijf misschien. Het woord komt van Kenau Simonsdochter Hasselaar die bekend werd door haar verzet tijdens de belegering van Haarlem tijdens de Tachtigjarige Oorlog. Tijdens de strijd tegen de Spanjaarden leidt ze een groep Haarlemse vrouwen aan tegen de Spaanse overheerser. Ik stond vanmiddag voor haar standbeeld in Haarlem. Gek hè, dat we minder denken aan de dappere vrouw of een doorzetter.

En dan, honger in de buik. Biofriet eten bij Friethoes die, toen wij er net zaten te smikkelen van een friet met huisgemaakte pindasaus, een oorkonde kreeg overhandigd. ‘We hebben al wat prijzen gekregen maar deze past er mooi bij.’ Ik heb mijn tong verbrand aan de frieten omdat ik niet het geduld had te wachten. Wat een lekkere frieten! Tip van mij, in the pocket!