reactie 0

Bij Kenau en de biofriet.

ploggen

Als je denkt aan een Kenau denk je aan een onvriendelijke, bazige vrouw, een manwijf misschien. Het woord komt van Kenau Simonsdochter Hasselaar die bekend werd door haar verzet tijdens de belegering van Haarlem tijdens de Tachtigjarige Oorlog. Tijdens de strijd tegen de Spanjaarden leidt ze een groep Haarlemse vrouwen aan tegen de Spaanse overheerser. Ik stond vanmiddag voor haar standbeeld in Haarlem. Gek hè, dat we minder denken aan de dappere vrouw of een doorzetter.

En dan, honger in de buik. Biofriet eten bij Friethoes die, toen wij er net zaten te smikkelen van een friet met huisgemaakte pindasaus, een oorkonde kreeg overhandigd. ‘We hebben al wat prijzen gekregen maar deze past er mooi bij.’ Ik heb mijn tong verbrand aan de frieten omdat ik niet het geduld had te wachten. Wat een lekkere frieten! Tip van mij, in the pocket!

reactie 0

Vrij. Om te schrijven en de lading over je heen te krijgen.

nuance

Ik ga de link hier niet plaatsen. Het was nogal een berg hoogdravendheid wat ik gisteren, via een conversatie en een doorverwijzende link op twitter, las. Waarschijnlijk dacht de schrijver, jeuj, ik ben nieuw en mag op dit platform bloggen en laat ik nou meteen eens flink met de deur in huis vallen. Het doet het namelijk altijd goed, flink je mening geven over een bepaald hot item en als je het dan een beetje extra aandikt kun je wellicht veel views verwachten. Een stukje ‘bad publicity is good publicity‘. En toch ook een schouder misschien, maar die schouder was ver te zoeken of niet breed genoeg. De blogger in kwestie was op zoek naar gelijkgestemden maar kreeg de tegenpolen op haar dak.

Terwijl iedereen zich erover heen stortte en het walgelijk vond, vond ik het vooral verdrietig en hoopte ik nog steeds dat het een grapje was.

Vandaag viel ook de beurt aan Yvonne Kroonenberg. Iets met primitieve mensen en geschoolde mensen die moeilijke dingen leren en klassieke muziek luisteren. ‘Iedereen noemt zich ook maar mens tegenwoordig.’ verzuchtte ze.

Was het niet een soort grapje? vroeg ik me af. Kon het misschien zo zijn dat iemand een grapje had gemaakt? Mag het (alsjeblieft) een grapje zijn? Als het een cabaretiër was geweest hadden we gehuild van het lachen.

Gisteren blogde ik over vrijheid van schrijven. Het kan zomaar ineens zo zijn dat je in de schijnwerpers staat waar je, voordat je begon met je verhaal, niet over nagedacht had. Het voordeel van lompe directheid zonder enige nuance is dat je wel meteen duidelijk hebt wat de ander ergens van vindt en hoe hij is. Laten we er vooral ook de voordelen van inzien.

Reacties 4

Vrij. Om te schrijven!

vrijheid
 

‘Het is zo’n breed onderwerp, ik weet niet waar ik dan moet beginnen.’ zei een van de cursisten tijdens de Blog Away NL Google+ Hang Out. Het helpt als je een breed onderwerp kunt verkleinen naar hoe het jou raakt en waarvoor jij het gebruikt in je werk. Waar zit die vrijheid precies? Is het eigen ideeën gebruiken zonder dat iemand zegt dat het niet kan of mag?

‘Vrijheid is een soort basisgevoel waar we ons nauwelijks bewust van zijn.’ — gedragspsycholoog Julian Rotter.

Ik las het tijdschrift Quest psychologie over ‘Dromen van vrijheid‘. Het zelfstandig ondernemerschap werd ook als punt aangemerkt. De vrijheid om je uren zelf te bepalen, hoe laat je werkt, hoe lang je werkt, wat je doet, op welke manier je dit doet. Geen baas, eigen baas. Eigen inzicht, eigen visie, zelf doen. Zelf bouwen.

Er zijn momenten dat je veel meer zou willen meedelen dan je werk het toelaat.

Dit kan aan allerlei redenen liggen, een van de redenen is discretie. Het houdt ook tegen. Daar zit soms de worsteling. Je wil betrouwbaar zijn naar opdrachtgever en lezers. De zorgvuldigheid van gekozen worden maakt dat je misschien minder vrijheid voelt te zeggen waar het op staat. Soms is het niet handig om te schrijven waar je over struikelt en valt.

Dan heb je nog de sociale media. Wat laat ik van mezelf zien? Wat mag een (on)bekende wel en niet van me weten? Nee, de vraag is eigenlijk: Wat voor gevolgen hebben mijn meningen, ideeën en opmerkingen op de rest? En in hoeverre laat ik me door eventuele meningen van anderen leiden? Hoe ga ik om met mezelf, is eigenlijk de vraag.

In de e-cursus Blog Away NL van afgelopen maart kregen deelnemers deze blogopdracht. Het was een lastige opdracht. Je zou namelijk gaan uitleggen waarom je iets vindt. In de Blog Away NL nieuwsbrief stond:
‘Mensen kunnen het niet met je eens zijn, er anders over denken. Dit soort onderwerpen bespreek je vaak met elkaar als je een borrel drinkt en gezellig met elkaar keuvelt maar nu staat het zwart/wit op een blog. Veel bloggers vermijden dit soort blogs omdat het wat kan oprakelen waar zij niet precies van weten wat het gaat doen en hoe zij zelf erop zullen reageren. Je hebt, met een opiniestuk, niet in de hand waar het heen gaat. Het thema vrijheid. Een onderwerp met vele kanten en juist daarom misschien lastig voor sommige cursisten aan te beginnen.’
In feite moest men ineens op zoek naar hun (zakelijke) vrijheid. Ging dit wel lukken? Hoe beschreef je het?

Welke ingrediënten heb jij nodig om in vrijheid te werken?

Voor mij is dit: in alle rust kunnen schrijven en schrijven over wat ik belangrijk vind. Schrijven over brede onderwerpen, geen beperkingen op onderwerpkeuze. Ik wil me niet afhankelijk voelen van sociale media. Ik ben weggegaan bij Facebook. ‘Merk je daar nu veel van? Ben je publiek verloren?’ Misschien. Maar de lezers die me echt willen volgen weten mij te vinden. En vinden mij ook.

Ik wil experimenteren en me daar ook niet beperkt in voelen. Mijn layout mag veranderd worden, mijn toon, mijn onderwerpen, mijn stijl, mijn richting. We zijn mensen die elkaar graag in hokjes stoppen maar daar stap ik graag weer uit. Ik voel me vrij als ik mensen om me heen verzamel die mij supporten en zien dat wat ik doe relevant is. Ik heb gemerkt de afgelopen periode dat er ook mensen om mij heen waren die dit juist tegenhielden. Dat beperkte mij in mijn vrijheidsgevoel; ik vertelde steeds minder over mijn werk. Want als degene tegenover mij dit niet relevant vond, waarom zou ik er dan over praten? Vrijheid is dus ook het gevoel hebben dat je erover kunt praten. Belangrijk hierin is dus gelijkgestemden zoeken die snappen wat je werk inhoudt. Het wil niet zeggen dat zij het altijd met je eens moeten zijn, maar zij snappen wel inhoudelijk wat je werkzaamheden zijn.

Vrijheid is een ultiem gevoel van beweging. Bloggen is beweging. Het beperkt niet. Je mag veranderen, aanpassen, verbeteren, snijden, weglaten. Ik kan daar heel veel geluksgevoel uit halen. Jij?

reactie 0

Tussen het hout, de Chesterfield en de krant.

hout, chesterfield en krant.
 

In mijn nieuwsbrief schreef ik het al, geniet van de vrije uren die opgevuld worden met leuke dingen doen dit weekend.  Afgelopen week las ik tweets en hoorde ik opmerkingen om me heen over ‘te veel werk en te weinig uren om al dat werk in te proppen.’ ‘Kunnen we daar niets aan doen?’ Leek me geen goeie wending. We zijn geen robots. We doen al zoveel. We missen ook zoveel. We genieten al zo weinig door al dat vele werk en we zetten dat werk ook zo vaak op de eerste plaats. Ik wil niet het gevoel krijgen dat het normaal is om keiharde uren te maken en maar door te jakkeren, dat het een mooi rapportcijfer verdient als je zeker tien uur per dag maakt. Of meer.  Daar zit, denk ik, niet de ambitie.  Maar goed, ik probeer er niet aan mee te doen, dus ik zat vrijdagmiddag vastgeplakt in mijn terrasstoel en voelde de zon op mijn gezicht. Daarvoor had ik bijgepraat met Cuny. Soms spreek je mensen die je ongevraagd maar liefdevol de juiste dingen laten (in)zien.

in de Red met een tweet.
 

De Red magazine donderde op de mat. Met mijn kop thee in de ene hand (het is nog steeds vreselijk mijn kop koffie te moeten missen)  en de eerste paar bladzijdes in mijn andere hand bladerde ik er doorheen. ‘Hey! Mijn tweet staat erin!’ Toch heb ik het abonnement per mei opgezegd. Ik vind het jammer dat ik het gevoel krijg beter een tas te kunnen kopen van minstens 1000 euro dan eentje van 200 euro. En als je tassenfanaat bent (ik niet) dan is 200 euro ook nog best wel prijzig. Bovendien, als puntje bij paaltje komt, welke tas is echt, echt helemaal oké?

Ik las het AD Weekend. Over bloggers. ‘Er is toch wel weer iets aan het veranderen hè?’ merkte Marco op. Ja, dat denk ik dus ook. Bedrijven zien steeds meer in dat een blogger inschakelen best wel eens voordelen zou kunnen hebben. Steeds meer bloggers zijn professioneel in te huren voor promotionele doeleinden, storytelling en verspreiding van nieuwtjes. Het is niet langer meer een hobbyding. Het is iets wat mensen, bedrijven en scholen serieus moeten gaan nemen. Het heeft niet alleen te maken met het verleiden wat bedrijven steeds willen, of zoveel mogelijk likes krijgen en nieuwe volgers maar dat men verder kijkt naar wat men werkelijk wil bereiken met deze club trouwe volgers.

laten we harten tekenen.
 

Er waren harten getekend op de stenen. Heel veel harten. Alsof alleen kinderen dit zouden doen en misschien is dit ook wel zo.