BOB DE ROOY/ SPUUG EEN DATE:

Er stond een grote man achter haar bij een pinautomaat. Haar gezelschap stond ernaast bij een andere rij. De rij reikte tot over de stoep waar een Arriva bus langs moest.
“Laat die bus er maar langs voordat er onderdelen op je vallen.” riep ze nog.
De grote man moest heel hard lachen. Zo’n Ha-ha-ha-kijk-mij-nou-lachen lach. Ze keek achterom en keek naar een torso in een strak zwart truitje. Daarboven een gouden ketting en daarboven zijn gezicht. Hij haalde zijn wenkbrauwen op terwijl zij zich weer omdraaide.
Toen hoorde ze opeens een aanloop tot spugend speeksel. En jawel hoor, vanuit haar ooghoeken zag ze het. Hij leunde voorover en spuugde op de grond.
Dit keer keek ze hem aan.
“Charmant hoor. Spugen. Met jou wil ik wel een date.”

In Den Bosch stond een forse man met een dik leren versleten tas vlakbij de stilstaande trein ergens naar te kijken. Met een bolle kop en een ouderwetse jaren zestig bril maat dikke glazen en zwaar omrand montuur, bekeek hij waarschijnlijk het bord. Zijn hoofd was nagenoeg kaal, alleen achter, net boven zijn nek, een randje donkerbruin, vettig haar. Over zijn hoofd lagen drie of vier strepen vette rechtgelegde haren die reikten tot aan zijn andere oor. Hij schoof met zijn dikke wijsvinger zijn bril weer terug op zijn neus.
Even werd het figuur door meer mensen, die alvast in de trein zaten te wachten, bekeken.
“Is dat Bob?” vroeg een mevrouw. Ze was serieus.
“Bob wie?”
“Bob. Bob de Rooy! Bob Paul de Leeuw de Rooy!”
“Alsof Paul de Leeuw zo op een station in Den Bosch gaat staan!” riep haar gezelschap foeterend uit.