december, 2007

(archives)

– karin

ER WAS ZOVEEL MEER,

dan ‘oijeboijen’ bakken met zes kinderen in de leeftijd van anderhalf tot vier jaar.
Dat we samen aan de grote tafel bezig waren, met het beslag en de gist en ook de krentjes dat ieder kind voor zich had liggen, en waar stiekem van werd gesnoept.

Een begrip als ‘laatste dag van het jaar’ was voor hen veel te moeilijk. Wel kon ik vertellen en uitleggen over oliebollen en vuurwerk.

‘Misschien maakt papa of mama je wel wakker vanavond en mag je buiten naar het vuurwerk kijken.’

‘Wat is vuurwerk eigenlijk?’ vroeg ik.

R (3 jr) maakte een psssht geluid en gebaarde met beide handen een lijn naar boven.

Vanmiddag na het slapen zaten we met bekers drinken en een grote schaal oijeboijen of ollebollen aan tafel.
Maakten we sneeuw erop en begonnen te snoepen.

En glimlachte ik tevreden.

– karin

DE MEVROUW IN DE OLIEBOLLENKRAAM,

leek net een tokkie. Ik had net twaalf oliebollen voor zes euro besteld en een Berlinerbol van een euro dertig. Nu zijn mijn rekencapaciteiten niet om naar huis te schrijven, maar toch bedacht ik me dat het in totaal zeven euro dertig was.

‘Moet er poedersuiker op de Berliner?’

Ik zei: ‘ja, graag.’

Toen ze de zakjes dichtgefrommeld had en ze in een plastic tasje deed, meldde ze dat het acht euro veertig was. Ik fronste m’n wenkbrauwen.

‘Maar, de oliebollen zijn toch zes euro?’ piepte ik.

Mevrouw tokkie hees haar in felrood gehulde gebreide trui met inhoud over de rand. Haar grauwe gezicht vertrok terwijl ik slikte.

‘Je hebt toch ook poedersuiker gevraagd?’

Ik dacht na.

‘Voor een euro tien?’ schoot ik uit m’n slof. Ik voelde m’n rode wangen die toch al rood waren van de twaalf minuten zonnebank even ervoor, omdat zestien minuten niet verstandig was, volgens de eigenaar die op Gordon leek, want er zaten nieuwe lampen in.

Volgens mij was dat een soort van druppel. Ik zag mevrouw tokkie’s gouden voortand en dubbele tong en haar blinkende armbanden om haar vrij forse pols.

‘Laat maar.’ riep ik.

Morgen he, morgen maak ik zelf wel oliebollen. Met de oudste kinderen van m’n groep. Die zijn tien maal lekkerder dan bij jouw stomme kraam. En ik kan wel rekenen!

Nee, dat riep ik niet. Ik dacht het.