Share

dinsdag 8 april 2008



BIJ SOMMIGE MENSEN,

hangt blijkbaar de liefde in de lucht. Of medelijden. Nee, daar zijn het de mensen niet voor. Ze bedoelen het vanuit een goed hart.

Een tijdje geleden was R (3 jr.) jarig en papa nam de camera mee om tijdens het feestvieren foto's te maken. Blijkbaar stond ik samen met R op een foto. Die foto bleek deze maandagmiddag op een computer te staan van papa's werk.

'En toen kwam hij dus binnen en zag die foto. Normaal zegt hij dan 'lekker wijf' maar deze keer zei hij 'wat een mooie vrouw.'

Nu wist ik niet zeker of ik me nu ontzettend gevleid moest voelen of niet. Wat ik wel voelde was een ontzettende ongemakkelijkheid. Waar de papa werkt lopen allemaal van die 'werklui' rond. Van die man-mannen.

Een week geleden vroeg de mama ook al, via een omweg, of ik single was of te niet. Er ging opeens een heel helder lampje branden, toen ik eigenlijk een papa overdracht wilde doen, buiten in de zon en de wind, terwijl alle kinderen op fietsjes reden en in de zandbak speelden.

'Eh ja ... nou ja ... zeg maar dank je wel.' wist ik er, met ongelofelijke rode konen, uit te kramen. Ik kon toch moeilijk zeggen dat ik er niet van gediend was. Of dat ik dat gekoppel helemaal niet zag (zie) zitten.

'Waarom ben je zo rood?' riep een collega naar me, toen ik de papa en R weg uitzwaaide.

'Oh, de zon.' stamelde ik.

Labels:


3:58 AM //