Hoe blijf je alles zien,
in een wereld nauwelijks zichtbaar?

Vreemd dat men geneigd is de ogen te sluiten voor alles dat op de een of andere manier te fel is, te dichtbij, te licht, te snel. Als lichtflitsen je ogen willen doorpriemen, sluit het oog zich vanzelf.

En in de stilte die daarop volgt, brengt de herinnering alles naar boven.

‘Je mist dus niets, als je niets mist.’
Ik ben erachter dat dat niet klopt.