Die klantvriendelijkheid was precies wat mij uiteindelijk opbrak. Die vaste baan, ja, daar zitten zoveel goede (zekere) kanten aan, maar ik stond weleens iets te verkondigen waar mijn hart zich (later) van liet horen. Alsof het op mijn schouder meeademde en me influisterde dat het niet helemaal oke was wat ik daar nu zei.

Voor een bedrijf moet je soms weleens. Je moet soms dingen zeggen waar je zelf niet perse gelukkiger van wordt. Waar je misschien zelfs wel gewetenswroeging van krijgt of gewoon een naar gevoel aan overhoudt. Omdat je verkondigt dat een bepaald beleid zo werkt en jij ernaar te handelen hebt en je niet altijd maar mag zeggen wat je er zelf van vindt. Soms ben je het namelijk volledig eens met de andere partij, maar mag je het niet hardop zeggen. Dat vreet aan je.