Om me heen zag ik het. Meer dan eens. Tijdens mijn dagelijkse vakantie werkzaamheden, terwijl de ochtend voor achten al begonnen was en de grote koffiezetapparaten pruttelden in de zogenaamde huiskamers, nam de verpleging de vele doorzichtige kastjes uit de laden, achter gesloten deuren, en vulden het met witte, groene en roze pillen.

De lange gangen met grote forse deuren bleven tot ver na negen uur gesloten. Je zag de verpleging telkens van deur tot deur gaan. Ik observeerde het menig maal. Verwonderde me over die routinematige beginsels van elke dag.

Elke dag.
Elke dag was hetzelfde.

Men sjokte door de lange uitzichtloze gangen die net gedweild waren. De muziek was voor de één een welkome opluchting en voor de ander een crime. Eén bewoner zat te wiebelen in een stoel in een monotone houding. Uit het ritme en uit balans op de tonen vanuit een oude cassetterecorder met vettige afdrukken van allerlei vingertoppen die daarvoor de radio aan- en uitgezet hadden.

Elke dag was hetzelfde.
Men had een zelfde soort van staan en bewegen. Van de ene voet naar de andere, balancerend, en in een vrij langzame en slowmotion-achtige manier van doen. De troebele blik in hun ogen maakte je aan het twijfelen. Zagen zij die felle kleuren van de bladeren aan de bomen en de blauwe lucht? De vogels? De lange strepen die vliegtuigen achterlieten?

Sjakkies draaiend, er lagen er al drie klaar, maar een vierde, vijfde en uiteindelijk ook zesde moest gedraaid. Er gingen uren voorbij. Het tijdloze zat in de beweging van herhaalde handelingen.

Elke dag hetzelfde.

Wat als men die pillen de volgende dag zou wegnemen? Die groene en witte en roze pillen? Weggegooid in een vuilniszak en buiten bij het grof vuil gezet. Was de depressie dan erger dan elke dag hetzelfde?