Vorige week zag ik een indrukwekkende film over een jonge vrouw op doorreis. Tenminste, zo vertelde zij dat, aan degene die zij het moest vertellen, omdat de omstandigheden zo waren. ‘I’m… just passing through.’ Want ik kreeg het idee dat ze heel graag naar Alaska wilde omdat iets haar tegenhield in het leven dat zij leiddde. Met een oude Honda en haar hond Lucy raakt ze vast in Oregon. Of all places.

De film vloeide over van alleen zijn. Niet perse eenzaam. Het zijn verschillende dingen. Maar ook soms de totale machteloosheid van situaties die niet terug te draaien waren hoezeer ze ook probeerde. Als haar auto kapot gaat, ze amper geld heeft om haar hond te voeden, besluit ze naar de dichtsbijzijnde supermarkt te gaan om iets mee te nemen. Buiten wordt zij gesnapt door een behoorlijk ambitieuze werknemer die haar betrapt. ‘We need to draw the line.’ zegt hij meerde malen. Hij kan niet wachten om de politie te bellen zodat zij mee moet. Maar Lucy blijft achter. En daar begint de ellende. En dat was ook het punt waarbij ik met tranen in m’n ogen de rest van de film bekeken heb. Ik kan slecht tegen het gevoel dat je iets kwijt gaat raken omdat het beter zo is. …

Voor wie keihard is en telkens tegen zichzelf zegt: ‘ het is maar een film’ is Wendy & Lucy een aanrader. Beetje a la Into The Wild, maar dan anders.