Afgelopen zondag keek ik een interessante aflevering van NieuwsLlink. Over een serie reportages waarin bekende Nederlandse journalisten gaan werken voor een krant, magazine, televisie- of radiostation ergens op de wereld. Bekende journalisten en programmamakers als Hans Laroes, Harmke Pijpers en Bert van der Veer ervaren hoe ergens anders met nieuws wordt omgesprongen en hoe het is ingericht. Elke Nederlandse journalist loopt als het ware stage bij een andere werkplek. Zo ervaren ze wat de werkomstandigheden daar zijn en wat men daar nieuws vindt. Ook krijgen ze een journalistieke spiegel voorgehouden. En juist die journalistieke spiegel is interessant.
In de wijk Bondy in Parijs, Frankrijk is veel te doen geweest. In de grauwe buitenwijk heerste veel geweld en waren er hevige rellen toen politie tegenover wijkbewoners kwam te staan. Daaruit ontstond BondyBlog;. bloggende wijkbewoners vertellend over hun leven in Bondy.
Waarbij Harmke zich afvraagt in hoeverre bloggers journalistiek bedrijven. Ze zijn tenslotte niet professioneel. Er is geen leerboekenachtergrond. Waardoor ik denk, in plaats van de twee werelden ver uit elkaar te houden, is er niet juist een meerwaarde om deze twee werelden samen te brengen? Hebben journalisten niet baat bij de bloggende blogger uit de wijk met meer inhoudelijkheid en vaak ook betere manieren om met de mensen te praten? Is het niet zo dat juist de journalist, die let op redactionele waarde en taalstructuur samen met een blogger artikelen kan schrijven waardoor de content dieper, puurder en dus meerwaarde heeft?
In het filmpje (hieronder) vertelt Chou over de manier waarop hij blogt en gebruik maakt van video’s en dat hij amateur is en de techniek niet goed kent. ‘Ik film voor de vuist weg.’ En is dat juist niet realistischer? Toen ik gebeld werd door een journaliste van het AD en later nog eens gebeld werd, omdat er snel, snel hurry-up een artikel de deur uit moest, bedacht ik me dat daar het verschil zit. Menig journalist schrijft omdat de redacteur een artikel wil, omdat iets algemene nieuwswaarde moet hebben en omdat een artikel de wereld in moet. Ik vraag me dan wel af of dat artikel ook geschreven was als de journalist(e) thuis achter de pc zat en bedacht dat dit idee echt de wereld in geholpen moest worden. Vaak zijn de bloggers gepassioneerde schrijvers die het verhaal belangrijker vinden dan hoe de structuur van het artikel in elkaar steekt. Het is minder tot niet belangrijk dat het zo goed gelezen zal worden en dat het op de voorpagina van een krant moet staan. Voor de blogger is het persoonlijke verhaal, in welke vorm dan ook, het allerbelangrijkst. In welke vorm, taal, structuur dan ook. En dat is denk ik wat ik misschien wel mis in de journalistiek; het persoonlijke.
De oude media zal denk ik steeds banger zijn om hun invloed en kracht te verliezen. In plaats van de angst zou de oude media deze nieuwe media kunnen omarmen door samen te werken. Ik denk dat dit een nieuwe manier van journalistiek bedrijven is. En wat is daar mis mee? Bloggers zijn gewoon niet meer weg te denken in deze wereld. Oude media, maak er gebruik van. Werk samen.