‘Alle verhalen zijn verhalen.’ vertelde ik vanmorgen nog. Als ik een docu, short film zou willen maken, met een uit-de-hand-camera, beelden vastleggen, geluiden van de straat, de buurten, stiltes, dan ging het over alle verhalen.

Het verhaal van de gewone mens. Er zijn zoveel mooie plaatjes in de straat, het centrum, in het park, over de balkonleuning van een flat. Het verhaal is oud, jong, gemiddeld. Zonder werk, onderweg naar werk, in een pauze. Het fietst, wandelt of wacht voor een stoplicht.

Elk verhaal heeft een ziel, een kloppend hart. De filmer zou best haar mond kunnen houden maar misschien ook niet. Misschien zijn ook haar gedachten over een beeld wel interessant. Of valt er een stilte.

Elk mens heeft een verhaal. Het ene verhaal lijkt minder boeiend dan de andere; de ene persoon maakt meer mee dan de ander, maar daar maken wij observeerders vaak een fout. Want elk mens met zijn verhaal is een verhaal. Punt.