Wat een enorme verandering. Vorig jaar rond deze tijd was ik doodmoe, uitgeblust en zwaar toe aan minimaal zes weken vakantie, waar ik er maar drie van kon opnemen.

Mijn werk was best wel leuk, met leuke collega’s, maar het was het steeds nét niet. Dat nét niet was eigenlijk al jaren zo, maar doordat ik niet wist waar die vermoeidheid vandaan kwam, hobbelde ik maar door.

Als iets je energie kost maakt het je niet alleen moe, maar ook lusteloos en afgemat. Het laat je spontaniteit verdwijnen en het maakt dat je werkt op de automatische piloot.

Vanmiddag zat ik heerlijk in het zand, met uitzicht op spelende kinderen in kleurrijke zwemkleding in het water. Ik dacht aan vorig jaar, temidden van kleine kinderen bij een net opgepompt zwembadje waar ze met enorme volle waterluiers speelden met emmers en schepjes. Ik voelde me bevrijd van de werkdruk, het gevoel met vakantie te móeten en eerst dik een week bij te willen tanken van maandenlang, dag in dag uit, te zwoegen voor een maandelijkse loon.

Ik verdien nu minder dan voorheen. Ik heb geen vaste collega’s meer en mijn werk is flexibel en onvast. Maar ik zat vanmiddag met mijn kontje in het zand dik tevreden te zijn met de rust in mijn lijf.