Het is iets waarbij sommige mensen wantrouwend hun wenkbrauwen ophalen. Iets doen voor een ander en dan aan de klant overlaten wat het waard was, is vragen om moeilijkheden. Bovendien krijg je dan niet wat je behoort toe te komen, namelijk een aardig tarief voor de geleverde diensten. En is er ook nog het gevaar dat men bij zichzelf denkt: da’s lekker makkelijk, ik betaal gewoon in natura!
Men vergeet dat er ook nog een aantal positieve kanten zitten aan waardebepaling achteraf. Ik ben er onlangs mee gestart en stoei ermee, wil er zeker niet te lief en onhandig mee omgaan, en ook nog waarde voor mezelf eruithalen.
Wat mij aanspreekt om op deze manier te werk gaan is dat het altijd wát oplevert.
1. ik kan experimenteren met opdrachten; wat past bij mij en wat niet.
2. gesprekken leveren altijd iets op; nieuwe contacten, leermomenten.
3. ik kan oefenen met bepaalde technieken zodat ik verbeter. (zoals communicatie, vragen stellen, doelgerichter werken.)
4. ik bouw een fysiek netwerk op.
5. ik laat mezelf zien; mensen leren mij kennen en hoe ik werk.
6. door een eerste contact heb ik kans dat men me nog eens wil inschakelen, waarbij zij weten wat ik waard ben.
7. wat ik niet wenselijk vind, niet prettig of anders wil, kan ik ook veranderen of wegstrepen.
In natura is weleens voorgekomen in mijn werk. Dat is gewoonlijk niet de bedoeling, hoewel ik soms een uitzondering maak omdat ik denk dat het goed is voor mijzelf en om ervaring ergens op te bouwen. Het zou natuurlijk niet zo moeten zijn dat ik daardoor geen geldstroom meer heb. Ik moet namelijk ook gewoon vaste lasten betalen als ieder ander. Het zou dan namelijk wel goed voor mij zijn als het op de één of andere manier tóch toevoegt aan mij en mijn werk. Ik las een tijdje geleden bij Sanne Roemen iets over een wishlist. Een perfecte manier om dat probleem van betaling in natura om te zetten in iets waardevols en nuttigs. Ik ga binnenkort eens brainstormen over zo’n wishlist.
Toch stoei ik er nog mee. Het is niet iets waarbij ik meteen zeg, dat is helemaal mijn ding. Ik wil het gebruiken, ermee experimenteren. Kijken wat ik er mee kan, of het goed (genoeg) voelt en of het echt wel voor mij werkt. Waardebepaling achteraf moet namelijk niet gezien worden als een tralala manier om altijd geld om te zetten in andere middelen, vind ik. Meestal wordt er namelijk wél een geldbedrag betaald aan de klant. Martijn Aslander is een bekende met het werken op deze manier en heeft ooit gevraagd aan een direkteur, na een lezing met veel publiek, wat die lezing die hij gegeven had waard was. De beste man vond het een moeilijke vraag en wist niet hoe hij dat ging oplossen. Martijn stelde hem toen wat vragen. ‘Hoeveel mensen zaten er net in de zaal en hebben ze het leuk en leerzaam gevonden? Wat kost tegenwoordig een bioscoopkaartje?’ …
video Martijn Aslander.
Stoeien met waardebepaling achteraf blogpost van Denkbeeldenstorm.
Ja, het is zoeken. Denk ook niet dat het voor alles werkt, en al helemaal niet voor grote langlopende projecten.
Met name voor advies is het goed te doen denk ik, of lezingen.
Hoi Karin,
Goed stuk !
Ook ik kan mij erin vinden, in ‘waardebepaling achteraf’ om dezelfde redenen als jij in punt 1 / 7 uiteenzet. Hhhmmm . . . nog maar eens even met mezelf rond de tafel
Ben benieuwd naar vervolg van dit blog !
Groet,
Sonja / zsonja op twitter
Hoi Karin, dapper en leuk dat je speelt met waardering achteraf. Ik heb de afgelopen jaren gemerkt dat iedereen hier zijn eigen modus in moet vinden. Zo ook ikzelf. Pas het laatste jaar vallen voor mij de stukjes op hun plaats. Ik heb gemerkt dat waardering achteraf niet bedoeld is als manier om onder het ‘gedoe’ over geld uit te komen, maar juist goed is om het gesprek over werkelijk geleverde waarde op te starten. Ik heb niet minder, maar eerder meer dialoog met mijn klanten over waardering (en vergoeding dus). Ook zie ik dat klanten er onzeker, zenuwachtig en soms geirriteerd door raken als je het helemaal open laat.
Wat ik nu al een tijd doe is melden dat ik werk op basis van waardering achteraf, maar dat ik door ervaring weet wat mijn inzet waard is. Daar maak ik dus ook een offerte over, waarbij ik vooraf, tijdens en na afloop van een project continu het gesprek over ‘lever ik nog wel waarde’ voer. Bij een evaluatie bepalen klant en ik dan samen of het gevoels matig klopt wat ik geoffreerd heb of dat het meer of juist minder moet zijn. Soms heb ik zin om mijn klant geld toe te geven omdat ik zoveel geleerd heb, of op hele mooie plekken zichtbaar ben geworden. Soms geeft een klant een soort bonus omdat mijn werk onverwachte positieve effecten heeft gehad.
Deze manier geeft mij rust, en ik begin weer ‘vriendjes’ te worden met het thema waardering achteraf. Een hele tijd voelde ik me erg wrevelig over het onderwerp, ik weet niet precies waar dat aan lag.
Ik wens je een inspirerende reis en hoop dat je ons op de hoogte houdt van je wederwaardigheden rond dit thema. Het is zoeken geblazen en jouw zoektocht helpt ongetwijfeld ook andere die dit oppakken. Heb je trouwens de LinkedIn groep gezien over dit onderwerp? http://www.linkedin.com/groups?gid=2089086
@Sanne Roemen: heb me bij deze aangemeld. Dank je voor je uitleg.