Ik duikelde deze blogpost op uit mijn geschiedenis:
“Ik volgde de documentaire De Meiden Van de Keileweg. Over de Rotterdamse hoertjes. Over de tragiek en het cynisme van ons Nederland. Over hoe verslaving, deze meiden in hun greep hield. Zij die ook vast ooit als klein meisje wilden trouwen en huisje, boompje, beestje wilden, maar door omstandigheden waren beland waar ze nu waren.”
“Ja, The Wave. Die film zag ik op de middelbare school. Ik vond die film fascinerend. Het ging over conditionering. Een Amerikaanse High School klas waar men langzaam maar zeker geen eigen mening meer leek te hebben maar meewandelde met de meut. En hoe langzaam en stiekemgevaarlijk dat gaat.”
“Zo ook dat experiment bij een Oprah Winfrey Show, van een blanke Amerikaanse lerares Jane Elliott die onaangekondigd een zaal vol gasten bij Oprah ging selecteren op de kleur van hun ogen en haar enzevoort. Wat er gebeurde met hen; sommigen volgden gedwee en anderen protesteerden. De psychologie ervan. Wat het losmaakte bij mensen. Hoe mensen reageren in zulke situaties. Hoe mensen kunnen zijn. Hoe vreselijk gedwee ze kunnen zijn en hoeveel lef sommigen hebben. Hoe interessant mensen eigenlijk zijn in hun doen en laten en hun denken.”
“Jiskefet. Het neerzetten van menselijke types, maar dan op het absurdistische af. Zo vond ik De Lullo’s meesterlijk! Maar zeker ook Debiteuren, Crediteuren. Ik vond de aflevering waar Sinterklaas op bezoek kwam, gespeeld door Hans Teeuwen, hilarisch maar tegelijkertijd ook afgrijselijk.”
“Wie is De Mol. Niet perse de serie an sich, maar de aflevering waar de inmiddels overleden Frederique Huydts de berg op fietste en het haalde. Met zoveel wilskracht en daarna die ontlading. Kippenvel.”
“De film waarmee ik zou willen afsluiten is One Flew Over The Cuckoo’s Nest. One Flew is uit 1975 met Jack Nicholson die voor de zoveelste keer is opgepakt maar nergens te plaatsen is, ‘faket’ dat hij psychisch niet in orde is en belandt in een psychiatrisch ziekenhuis. Hij vindt het dagelijkse leven op de afdeling maar saai en gaat zuster Ratched vervelen. Ook zijn kijk op bepaalde dingen voert hij door, tot vreugde van de anderen in de groep, maar tot ergernis en woede van de verpleging. Dat loopt op het einde dan ook niet goed af.
Ik moet meteen denken aan die Indiaan die een bijrol speelde. Die zwijgzame, boomlange man die uiteindelijk, na veel pogingen van Jack Nicholson, een basketbal in een net legt.”
Dit zou een mega gaaf stokje kunnen zijn, mits ik van stokjes hield.
Wat grappig. Jij hebt een aantal fragmenten die op mij ook onuitwisbare indruk hebben gemaakt: The Wave, Jane Elliot, Frederique Huydts. En het is idd een fantastisch stokje maar daar doe ik ook niet aan.
Mooie fragmenten! Die zomergastenaflevering met jou zou ik wel willen zien
liefs van Martine
Weet je dat ik ook al jaren ‘mijn zomergasten’ aan het verzinnen ben, ik denk dat ik vandeweek er maar eens serieus mee aan de slag ga. Dit is leuk. Kan wel alvast schrijven dat er een scene uit Nicholas Nickleby erin moet. En dan de tv registratie van het 6 uur durende toneelversie. Maar ik ga de mijne verzinnen
@Josephine: en ben nog veel vergeten! Escape From Alcatraz bijv. omdat het zo muziekloos is en daardoor een bijzondere film. Of Amadeus, die film over het leven van Mozart. Prachtfilm. Ik kan nog wel doorgaan hoor.
Waarom maak jij er geen stokje van?