Het maakt je wazig. Het maakt dat je met afstand naar alles kijkt, mensen hoort spreken maar de geluiden vervormen zodat je liever zou willen afsluiten. Je spieren voelen slap en zwaar zodat een beweging al vermoeiend is. Je blijft daardoor het liefst de hele dag liggen of hangen op dezelfde plek zodat niets vermoeiend is. Gewoon blijven zitten. Afgesloten. Vervormde geluiden. Waas.

De tijd tikt verder in een stille kamer waar concentratie van je vergt dat je erbij blijft, maar hoe meer je probeert hoe minder het lukt. De smaak in je mond voelt als flauwe kauwgom zonder smaak. Je hoofd voelt zwaarder en zwaarder, je wilt niet luisteren, je wilt slapen onder een dikke deken zoals een mol in een holletje. De band om je hoofd trekt sterker om je heen. Je ogen branden. Koorts voelt als dronkenschap.

De kater krabt zijn poten aan je bovenbeen.