Your battles inspired me – not the obvious material battles but those that were fought and won behind your forehead ~ James Joyce
Soms zijn rechte lijnen bijna niet krom te trekken. Soms wil je die rechte lijnen niet krom maken. Verandering is onzekerheid. Knopen doorhakken is verandering en dat zorgt voor onzekerheid en dus kiest men vaak voor zekerheid en dus blijft men zwemmen in hetzelfde badje. Vaak ook nog in cirkeltjes, totdat je moe wordt en je nauwelijks kunt overleven.
Kiezen voor jezelf is als een steen verleggen. Opkomen voor jezelf is als stenen gooien. Deuren intrappen, voet tussen de deur, roepen en opeisen. Het voelt als onnatuurlijk voor iemand die niet vecht, toeziet en ja-knikt. Watertrappelen in een badje. In koud water. Op dezelfde plek.
Over vriendschappen. Liefdes. Ouderverhoudingen. Verwachtingen. Teleurstellingen. ‘Waarom reageerde hij zo?’ vroeg zij zich hardop af. ‘Ik maak steeds dezelfde fout en ik zie het niet.’ Haar relatie was ten einde na tien maanden investeren en proberen. Weliswaar haar keus. Haar keus. Maar nog had zij het gevoel te watertrappelen in een badje. In koud water. Hetzelfde.
‘Knopen doorhakken is rechte lijnen krommen. Het vergt een dosis moed en zelfvertrouwen, maar ook volledige overgave en wetendheid dat het allemaal goed komt. Jij zorgt voor de verandering. Jij bent de baas. Geen weg meer terug is wat recht is krommen. Maar blijven zitten waar je zit is ellende, ontevredenheid en teleurstelling. Vooral voor jezelf. In jezelf.’
Ik zat ooit waar zij zat. De worsteling. Weten zo niet verder maar hoe dan wel? Zoekend. Hulpvragend. Overal handvaten proberen te zoeken. Terwijl de handvaten mijn eigen handen waren. We spraken over illusies, over dromen. Over omgaan met je zorgen, omgaan met angst. Omgaan met veranderingen. Omgaan met jezelf.
Soms zijn rechte lijnen bijna niet krom te trekken. Soms wil je die rechte lijnen niet krom maken. Verandering is onzekerheid. Knopen doorhakken is verandering en dat zorgt voor onzekerheid en dus kiest men vaak voor zekerheid en dus blijft men zwemmen in hetzelfde badje. Vaak ook nog in cirkeltjes, totdat je moe wordt en je nauwelijks kunt overleven. Als je niet meer kunt, wil je buigen wat recht is. Die tijd, die timing, is voor ieder persoonlijk.
Als je voor zekerheid denkt te kunnen gaan, is er een ding zeker: dat het nooit zeker is en je dus teleurgesteld zult worden. Dus kan je maar beter voor uitdagingen gaan.
‘Knopen doorhakken is rechte lijnen krommen.’; gek, voor mij voelt het juist andersom.
Als iets niet goed voelt blijk je je meestal in bochten aan het wringen te zijn geweest, terwijl je gewoon rechtdoor moet gaan.
Maar goed, het is ook een beetje welke beeldspraak je gebruikt.
@Laurent: ja, je kunt het ook omdraaien. Ik associeerde recht met wat je gewend bent te doen en dat je dat moet doorbreken, dus krommen.