Ze zeggen dat je maag symbool kan staan voor je levensinvulling. De maag neemt voedsel tot zich en begint met verteren. Als iets moeilijk te verteren is voel je een steen op je maag. Draait je maag om. Ligt het zwaar op je maag.

Als ik thuis kwam van school bonkte mijn hoofd als een huis dat op ontploffen stond. Een ware implosie was het gevolg. Ik moest eerst uren tot mezelf komen voordat ik aan mijn huiswerk kon beginnen. Vaak tot ergernis van mijn moeder, die dacht dat ik gewoon geen zin had. Daar had ze natuurlijk ook wel gelijk in; huiswerk maken was elke dag een crime, maar als je hoofd aanvoelt als een dreigende implosie kun je echt niet onthouden wat kruisbestuiving inhoudt. Of welke wiskundige formules er waren. Bovendien kon het me op een bepaald ogenblik ook geen reet meer schelen. Schreef ik op mijn zolderkamer in een dagboek dat ik wenste volwassen te zijn.

Omdat ik telkens een steen in mijn maag voelde, een grote steen met hoeken die duwden tegen de wanden, en ik ‘s nachts vaak wakker lag en zuur mijn slokdarm in kroop waardoor ik weer rechtop in mijn bed zat en de nacht leek weg te tikken in een oneindigheid, vond mijn moeder dat ik even naar de dokter moest. Maar de dokter kon niet in mijn maag kijken en dus werd er een afspraak gemaakt in het ziekenhuis bij dokter van Etten. In de wachtkamer keek ik om me heen, naast me en tegenover me, en zag alleen maar oude mensen. Dokter van Etten stond voor me in een lange witte jas en wees me de weg naar zijn kamer, waar enge voorwerpen lagen en hij tegen mijn moeder zei dat er een onderzoek moest komen. Een gastroscopie. Omdat ik niet wist wat er allemaal ging gebeuren ging ik ook niet al te ongerust naar huis. Maar op de ochtend van het onderzoek draaide mijn maag wel twintig rondjes.

Het was helemaal niet erg om een spuitje in je bil te krijgen, een soort spierverslapper, en ook dat drankje, roze, was niet echt erg, het was koud en een beetje viezig. De donkere kamer met monitors en kleine televisie’s was ook niet erg. En die aardige zuster was ook niet erg. Dokter van Etten was ook niet erg. Die dikke, zwarte slang met camera op de top die via een kokertje naar binnen geschoven werd, via mijn mond, waardoor ik in paniek wilde kokhalzen maar niet kon want die slang zat in de weg, en ik door mijn neus moest blijven ademhalen en ik wilde opstaan maar niet kon en mensen om me heen bleven praten dat ik rustig moest blijven.

Wat rustig blijven? Ik kan niet ademhalen en ik heb een dikke slang in mijn keel!