Eigenlijk was de pestkop, als hij naar huis ging, alleen. Misschien thuis door zijn vader genegeerd, geslagen, onderuit gehaald. Of schreeuwde zijn moeder tegen hem wat voor nietsnut hij wel niet was. ‘Je bent de grindtegel nog niet eens waard!’

Ik heb altijd medelijden gehad met het pestkopje van de klas. Ook al heb ik er eentje een bloedneus geslagen omdat hij na een jaar het bloed in mijn aderen deed koken. Maar daarna keek ik hem recht in de ogen aan en constateerde: ‘Eigenlijk ben je ongelukkiger dan ik.’

‘Eigenlijk zie ik jou als de zielige; je imiteert, houdt van grove taalgebruik en kent meer scheldwoorden dan het scheldwoordenboek aankan. Je maakt opmerkingen over kleding, uiterlijkheden en gebruikt benamingen.
Je wilt het middelpunt zijn en je bent vlug jaloers. Je verbergt je onzekerheden door arrogante en stoere taal te gebruiken. Je geniet respect uit angst en niet uit waardering en je hebt een zwak inlevingsvermogen. Je bent vooral met jezelf bezig en houdt geen rekening met anderen. Bovendien lijk je een dubbelleven te leiden; in een andere setting, zonder meelopers, gedraag jij je volgzamer, vriendelijker, zachtmoediger.’