De enige momenten waar ik me helemaal gelukkig voelde, naast het vertoeven op mijn zolderkamer waar een barre geplaatst was om mijn balletpasjes te oefenen, was in de balletschool waar ik samen met een aantal andere danseressen wekelijks spitzenles kreeg en uitkeek naar de uitvoering in de schouwburg.

Het was de welbekende spanning van het wachten tussen de coulisse, het zachtjes zwiepen van de zware gordijnen en het felle licht op het podium. Maar zeker ook de nerveuze lachjes in de kleedkamers, de kleding die gepast en gedragen moest worden en de sprekende intercom die steeds de wegebbende zenuwen deed oplaaien.

Het waren de kapotte tenen, bloedende hielen en toch doorzetten. Het was de klassieke muziek, de pas de deux, pirouettes en de ensembles. Het was de droom; het gevoel van ergens anders zijn. Het was allemaal zo’n droom; een soort van wakend ontwaken. Op herhaling, telkens weer.

Als de rest nu even weg was, de buikpijn, hoofdpijn en honende lachende en spugende leeftijdsgenoten; de omgestoten fiets waar een litteken in een onderbeen zichtbaar werd doordat de kettingkast erin geduwd was. Smerige jassen, vermiste boeken en sjaals en blauwe plekken op een nek, heup en armen, dan was even de wereld mooi.