Met een koffer vol verhalen.
Vrijdag, 16 oktober 2009.
Het is raar om met je leren jack met elf graden celcius vanuit Nederland naar een heel ander land te reizen zodat je binnen drie en een half uur in Rhodos, Griekenland bent. Geen herfstige bladeren aan de bomen, regen- en hoosbuien, maar zeelucht, Turkije aan de overkant en een aangename bikiniwarmte van maar liefst zes-en-twintig graden.
Middenin de nacht, als de wind is gaan liggen, en je roerloos in je bed ligt, hoor je het zachte klotsen van de golven tegen de kiezelranden aan op het strand. Het wiegt je in slaap, en laat je dromen over alles dat rustgevend is.
Vakantie.
Gevoel.
Toch heb ik een haat-liefde verhouding met de zee. Het lijkt zo vredelievend, maar is het dat wel? De zee, het water, heeft de macht van het onverwachte. Het is verraderlijk. Het roept en lonkt. Het neemt je mee, raakt je aan en zet je weg.
Ik ben bang voor het water. Toch kijk ik er naar. De natuur is krachtig en vol overtuiging dat geen mens het onder controle heeft. Geen visser op zee. Geen rotsvlakte. Geen windrichting. Hoe is de zee ooit ontstaan?
Door inslaande kometen die voor een groot deel uit ijs bestonden.
Was getekend
Allereest: welkom terug en mooie foto! Voor lekker weer hoefde je overigens vorige week niet helemaal naar Griekenland: ik had in Londen een ware Indian Summer. Heerlijk.
@Van de Pot Gerukt: bedankt voor de info. ik dacht al zoiets.
@Mike: vakantie of werk?
Ok, ik weet dat je alweer thuis bent, maar ik ben nog even bij jouw vakantie blijven hangen
Je hebt geen idee met hoeveel gedachten mijn hoofd volspringt als ik kijk naar deze foto en denk aan de zee.
De zee met tienduizend kleuren. De temperatuur van water, de kou of diepte die je onder je kan voelen als je er in ligt, een beetje eng, maar het water draagt je. De onmetelijke kracht van water, van water en wind. De drang om óp het water te willen zijn als ik aan de rand sta. De horizon en wat daarachter is. Het water dat als één geheel de aarde omarmt en overal mee in verbinding staat.
En ondanks die vele gedachten heb ik mij zelden afgevraagd waar de zee vandaan komt. Vreemd. De zee ís er gewoon.
@Sytske: je moet een blog beginnen. serieus.