Zondag, 18 oktober 2009.

Als je het dan over tijd hebt, zou ik iedereen willen vragen eens een hele dag aan het strand te gaan zitten. Gewoon zitten. Ik heb mijn horloge afgedaan waarmee ik me in een tijdloosheid waan. Wat kan het me schelen; er is geen andere plek waar ik nu heen moet. Of wil. Ik heb geen afspraken. Moet nergens op tijd zijn. Niemand verwacht iets van me. Ik heb de tijd.

Overal is zee. Kiezels en zee. Aan deze kant van Rhodos zijn kiezelstranden, aan de andere kant niet. Hier is alles elke dag hetzelfde. Alsof je terug bent in de tijd. Men houdt hier van jaren tachtig liedjes. Michael Bolton. Bonnie Raitt. Men heeft eenvoudige kantoortjes. Niets van luxe. Men veegt het zand elke avond weg het terras af. Men geeft niet om de meest modieuze kleding. Er is hier een soort van tevredenheid die je niet meer in Nederland aantreft. Of je moet goed zoeken. Misschien. …