Oud en vertrouwd.
Gisteren reed ik in de trein langs weilanden en mistige plekken. Ik las in het boek van Seth Godin terwijl ik soms eens om me heen keek. Ik was op weg naar mijn oude werk. Zes maanden geleden stopte ik daar, had een heel bijzonder afscheid zodat ik daarna helemaal fulltime kon starten met het zelfstandig zijn.
De oudste kinderen stonden gisterenochtend al in de gang en zwaaiden nieuwsgierig. Een leidster vroeg: ‘Weet jij nog wie dit is?’ En de kleine Elske knikte en zei zachtjes: ‘Is Kalin.’
Het voelde weer als vertrouwd. Maar toch bekeek ik alles nu van een afstand en kon ook meteen zien en voelen dat ik de juiste keus gemaakt had. Dat wist ik al veel eerder; ik voelde me sinds het afscheid tien keer beter dan ervoor. Vrijer. Gelukkiger. Ondanks de nieuwe onzekerheden.
‘Ik heb zo vaak aan je gedacht!’ vertelde een collega. Ook zij worstelde destijds met keuzes en zelfstandigheid. Ook werkdruk, groepsgrootte en wat wel en niet bij haar paste. ‘Waarom bel je me niet eens.’ opperde ik. Ik kon nu beter met haar sparren en adviezen geven dan ervoor.
Ik hielp als vanzelf mee. Het was leuk, gezellig. ‘Heb je ons niet een beetje gemist?’ vroeg een andere collega. Ik moest eerlijk zijn. ‘Eigenlijk niet.’ En dat bedoelde ik niet vervelend. Ze snapten me allemaal wel. Soms kun je verder zonder team hele fijne collega’s, omdat het nieuwe ergens anders lonkt.
Het gaat denk ik allemaal om weten waar je goed in bent, passies volgen en je goed voelen op de momenten dat een werkgever iets van je wil. Als je ergens niet helemaal achterstaat, en het heeft sterk te maken met eigen principes en gevoelskwesties, dan is het tijd om te bedenken hoe je daarmee om zult gaan. En nu weet ik dus dat je hart volgen en achter een keuze staan die goed is voor mij (omdat ik de juiste weg wil volgen of doen waar ik me prettig bij voel) beter is voor je gezondheid en je algemene welzijn. Hangen in veiligheid maar ondertussen steeds je grenzen verleggen om het uit te houden is ziekmakend. Letterlijk.
gepubliceerd op 10.28.09 om 10:43 am onder persoonlijk, werk
Ja, dat laatste is iets wat je héél veel ziet gebeuren. Soms omdat mensen echt niet anders kunnen, maar heel vaak omdat ze dat alleen maar denken. Bij mijn vorige baan zat er ook een stel die vijf jaar geleden al hadden moeten vertrekken, volgens mij.
Je hebt groot gelijk!