Ik bedenk me ineens dat men in de film (of het boek) Phileine Zegt Sorry, spreekt over ‘regen en wind maken’. Ik heb daar iets andere beelden bij dan de druilerige donderdag van vandaag. Uitgerekend vandaag moet ik naar het zuiden des lands voor een tandartsafspraak. Nu zul je misschien fronsen en je afvragen waarom ik in godesnaam naar de andere kant van Nederland reis voor een tandartsafspraak, maar ik vertrouw tandartsen niet en als ik eenmaal een soort van betrouwbare tandarts getroffen heb, ik niet overstap naar een andere.
Afgelopen dinsdag was het ook al zo’n gezellig weer. Nu vind ik het enorm knus om in mijn kamer een beetje te pjoeteren en een boek te lezen terwijl de regen tegen de ramen klettert. Maar zodra het bakken uit de hemel gutst en ik om vijf uur nog een fiets moet ophalen bij de fietsenmaker, dan zou ik wensen dat ik gezellig met een kop koffie en mijn sloffen aan binnen kon zitten.
Bovendien heb ik in mijn hele leven nog nooit zulks achterlijke autobestuurders meegemaakt als tijdens de spits in Den Haag. Ik begrijp best dat -tig moekes hun kind(eren) op tijd bij het kinderdagverblijf moet ophalen anders moppert de leiding weer dat ze te laat zijn, en ‘ja, ook een kinderdagverblijf sluit een keer’ want ‘nee, wij zijn geen 24uurs opvang!’
Misschien overdrijf ik, nee ik overdrijf niet, ik ben dinsdagavond maar liefst drie keren bijna van de sokken gereden door moeders met (kleine) kinderen op de achterbank die scheurend een afrit uit reden en zoveel haast hadden naar huis te komen dat zij liever bijna een fietser omver reden dan rustig de tijd namen om thuis te komen. Ik was in eerste instantie drie keren hevig geschrokken; het scheelde in twee gevallen met een haar, maar voelde boosheid en verontwaardiging terwijl ik mijn stuur weer rechtzette, op mijn fiets krabbelde en weer een poging deed naar huis te komen.
Men haast zich de hele dag. Haasten, haasten, haasten. Als je al moppert omdat een stoplicht niet op tijd op groen springt, en je vloekt en tiert omdat je te laat dreigt te komen, vertrek dan wat eerder van huis.
Joh, je hebt helemaal gelijk! Maar ik denk dat diegenen die kinderen hebben door het gedraal van de kids juist altijd verlaat zijn…