Het was me al eerder opgevallen en misschien ergerde ik me er ook wel aan. Soms. Maar die ergernis, was dat nou niet gewoon oneerlijk?
Het ongegeneerd bellen in de trein. Intieme telefoongesprekken. Een ruzie tussen vriend en vriendin. Een sollicitante afwijzen. Een begrafenis regelen. Echt, het zijn allemaal voorbeelden van telefoongesprekken die ik, samen met andere treinpassagiers, heb meegeluisterd.
Wat zet je op internet? Persoonlijke blogs melden ook hele persoonlijke dingen. Het overlijden van een zoon (zeekomkommer.nl en sisterdew.nl) is wat ik dagelijks heb gevolgd. Omdat ik geboeid was, geraakt. Ontroerd ook. Geen moment dacht ik: ‘Dit gaat wel ver.’
Blijkbaar was er begin deze week een discussie over het wel of niet live uitzenden van een uitvaart. Het zette me aan het denken. In hoeverre ben je persoonlijk op je blog en op welke manieren is dat hetzelfde als meeluisteren met een (telefoon)gesprek in de trein? Tenslotte surft gros van de mensen ook maar willekeurig op internet rond en komt toevallig bij een site uit. Net zoals je op een willekeurige plek gaat zitten in de trein en toevallig een (telefoon) gesprek aanhoort tussen twee mensen. Zijn er verschillen?
Ik ergerde me die ene keer toen ik hoorde van een ruzie van een vriendin die haar vriendje met duidelijke taal te verstaan gaf dat als zij thuiskwam hij zijn spullen gepakt moest hebben. Ze had er zwaar genoeg van. Ook die ene keer toen twee oude dames tegenover elkaar zaten te roddelen over ene Els die een jongere vriend had en hoe zij baalden dat zij bijna geen tijd meer had voor haar vriendinnen. Er werden koddige grapjes gemaakt over het wel en wee van Els en Els was toch al niet zo mooi dus hoe kon die jongere vriend dan in vredesnaam met háár …
Het meest genante moment vond ik de regeling voor een begrafenis. De laatste puntjes moesten nog op de ‘i’ en ze belde één voor één de mensen op die iets moesten doen die dag en wat er allemaal precies gebeuren moest. Ik voelde me een ongewilde indringer in het leven van een ander. Ik had er niets te zoeken. Ik wilde weg, maar ik zat in een trein en de trein was vol met mensen. Om nu echt op te staan om naar een andere coupé te gaan vond ik ver gaan. Zíj koos er toch voor dit intieme, persoonlijke gesprek in het openbaar te voeren?
Wat vind jij? Is er een verschil? Zo ja, wat is dan het verschil? Zeg jij zomaar alles in een telefoongesprek ongeacht waar je bent? Let jij juist erg op wat je in het openbaar zegt? Wat zet je wel op je blog en wat laat je weg? Wat is de afweging? Of ben jij een persoonlijke blogger die vindt dat je alles persoonlijks kwijt moet kunnen op jouw blog?
Kwetsbaarheid en persoonlijkheid is wat een blog wel mooier maakt en een ander laat terugkomen, daar ben ik echt van overtuigd. Als je kwetsbaar en persoonlijk durft te zijn verrijk je een ander. …
heb ook meegelezen op de twee logs die je nu aanhaalt. sprakeloos, zonder reacties dus ook, met tranen in de ogen en soms zelfs over de wangen. en waarom kom je er weer?
ik persoonlijk omdat ik hoop dat het dan beter gaat met zo’n moeder. en dat ik dat dan met eigen ogen gelezen moet hebben, zeg maar. om het een beetje los te kunnen laten.
verder. wat kan wel en wat kan niet. tja. wie ben ik om er wat over te zeggen.
Ik heb weinig te verbergen, maar kies wel heel bewust voor wat ik aan wie vertel. Ik heb mijn weblog dan ook zo ingericht dat ik een onderscheid kan maken tussen echt persoonlijke berichten en berichten die iedereen mag lezen.
Ad.
Ik vertel véél, maar niet alles. Met name als het gaat over anderen. Het is tenslotte míjn weblog, ik vind het te ver gaan als ik daar – zeker buiten hun medeweten – verhalen vertel waarin anderen een minder aardige rol spelen.
Volgens mij is er wel een verschil tussen open zijn op een weblog en bellen of anderszins gesprekken voeren op plekken waar anderen kunnen (en vaak móeten) meeluisteren. Meestal kunnen die anderen zich dan niet aan je ontboezemingen onttrekken. Op je weblog kunnen ze dat wél: ze kunnen op elk gewenst moment stoppen met lezen, de site wegklikken en besluiten er niet meer terug te komen. Dat is mijns inziens veel minder opdringerig.
Zouden er daarom altijd van die mensen rond lopen of in de trein zitten met zo’n enorme koptelefoon op? Dat je niet ongewild getuige bent van een of ander gesprek waarvan je de inhoud niet wilt weten? Persoonlijk ben ik er geen fan van… gesprekken in het openbaar, telefonisch dan wel te verstaan, te voeren. Wat heeft een ander met jou van doen? Prima om persoonlijk te zijn, voorstander van zelfs maar niet als ik eenzijdige gesprekken moet horen.
Nu zit ik wienig in de trein maar als ik erin zit dan is het wel altijd raak. Ik verbaas me over de openheid. Maar goed, daar blijft het dan bij, ik zie die persoon nooit meer terug. En ik sluit me al snel af voor de geluiden die binnendringen in mijn oren. Dat zijn ook wel de ‘gewone’ gesprekken tussen mensen die heel bijzonder kunnen zijn. Zolang ze het niet over mij hebben is wel goed.
Met weblogs is er nog meer afstand, alhoewel ik Joos en Anneke (Zeekomkommer) maar ook Sandra (www.0103.org) in levende lijve heb meegemaakt, alle drie op een andere plek met een ander doel. Alle drie vertellen ze over hun verdriet, hun ellende, hun diepste dingen. Het raakt me tot in mijn bot, machteloos voel ik me bij dat verdriet. En het is waarschijnlijk dieper omdat ik ze allemaal ‘ken’. Het verrijken…… ja, dat is het. Maar het mes snijdt aan 2 kanten Karin. Want door de manier van schrijven over leer je zelf diep respect te hebben voor diegene die schrijft en ga je er zelf geheid anders mee om.
wienig = weinig
Ik denk dat mensen aan de telefoon maar weinig nadenken over wat ze op zo’n moment zeggen. Ze gaan in op de vraag aan de andere kant van de lijn. Ik bel zelf zelden als in niet thuis ben. Eigenlijk alleen als het niet kan wachten tot ik thuis ben…
Op mijn weblog schrijf ik best veel, maar denk wel na over wat ik schrijf. Mijn website is ontstaan vanuit mijn ziekte bijvoorbeeld, ik kies er dan ook voor om het meeste dan ook te melden. Is ook niets om je voor te schamen, hoort bij het leven. Maar sommige gegevens meld ik niet online, al zijn ze ergens anders best te vinden. Het nadeel van een domeinnaam hebben.
Ik denk echter wel dat het voor mensen die ongewenst mijn weblog lezen makkelijker is om weg te klikken, dan om weg te lopen als je ergens al wachtend een gesprek moet meeluisteren.
De nieuwe communicatie heeft zijn voordelen, maar helaas ook zijn nadelen….
Groetjes,
Nien
daar is maar 1 antwoord op mogelijk, de man die het persoonlijk webloggen zo’n beetje in 1994 heeft uitgevonden, Justin Hall:
http://www.marcoraaphorst.nl/2009/11/08/justin-hall/
ik denk dat er wel een verschil is tussen een blog en iets in het openbaar zeggen. op je blog kan iedereen het lezen en in de trein zijn er maar een paar mensen die het kunnen horen.
toch zullen de meesten in het openbaar dingen zeggen enger vinden. een misvatting. dat wordt allen veroorzaakt doordat je de mensen echt kunt zien. geloof me: een blog wordt echt door honderden, soms duizenden mensen gelezen. mijn topscorende artikel meer dan 7500 keer… ff opletten op wat ik ga zeggen de volgende keer?
@Nien: denk idd dat het grote verschil is of je wel of niet kunt weg’klikken’. en ik let dus wél erg op wanneer ik een telefoongesprek moet voeren in een openbare ruimte. sommige telefoontjes kunnen best wachten tot ik thuis ben, denk ik dan.
maar het blijft wel een fascinerend onderwerp vind ik. …
Ik ben bijna altijd thuis, dus daar voer ik ook mijn telefoongesprekken. Wanneer ik dringend iemand moet spreken, als ik niet thuis ben, dan zorg ik altijd dat ik min of meer de ruimte heb om vrijuit te spreken. Of ik wacht totdat ik in de auto zit. Ik bel dan handsfree uiteraard.
Op mijn log, ben ik soms heel open, maar ik vertel niet alles. Zo heb ik ook pas sinds dit jaar een foto van mezelf op de log staan en op twitter. Ik blog al vanaf 2005. Eerlijk gezegd hoef ik ook niet van iedereen alles te weten, maar soms kan je begrip krijgen of geven wanneer je een klein beetje prive wel weet.
Het blijft moeilijk natuurlijk. Ik heb al vaak meegemaakt dat mensen moesten stoppen met bloggen omdat ze werden afgerekend op dat wat ze vertelde. Tja, dat is zonde en gemeen.
Elisabeth
“Als je kwetsbaar en persoonlijk durft te zijn verrijk je een ander. …”
deze laatste zin raakt me, juist op dit moment door de dingen die ik meemaak en ik stel me soms heel kwetsbaar op, denk-voel dan vaak of dat niet goed is maar ik vind deze manier van bekijken wel heel mooi en daar kan ik wel wat mee, dus dank je (mijn zus zei het eigenlijk ook al zo…maar ja soms he)
je schrijft wel vaker hele mooie blogjes waar ik wat van leer ook al reageer ik niet altijd….
@helen: ik heb ook maar moeten leren wat ik nu neerplemp hoor.
maar ik denk wel dat het klopt. veel mensen willen ‘sterk’ zijn en schouders eronder om door te gaan terwijl laten zien dat je ook soms een traantje laat of even hardop twijfelt over dingen, gedachtes laat spreken, letterlijk, ook ‘sterkte’ is. misschien is dat sterker dan sterk willen zijn zonder emotie. mensen denken ook of zijn bang dat zodra je kwetsbaarheid laat zien je kleiner wordt. juist door de kwetsbaarheid word je groot.
wat is sterk willen zijn eigenlijk? …