Om me heen zijn er velen ontevreden. Ontevreden over hun werk, hun sociale leven, hun partner soms, de manier waarop hun leven gaat. Ontevreden.
‘Ik weet wat ik eraan moet doen maar er is zoveel om rekening mee te houden.’
1) hypotheek.
2) kind(eren.)
3) financiele ‘geborgenheid’*
4) familieomstandigheden.
5) verwachtingen.
6) geloof.
7) angst.
Misschien is dát hetgene dat mij een boogschutter maakt; ik hou van mijn ‘vrijheid’, wil me niet aan banden gelegd voelen en wil optimale keuzevrijheid. Mijn keel schiet dicht op het moment dat iemand, of een situatie, van mij vraagt mee te gaan terwijl ik een hele andere kant uit wil. Het heeft lang geduurd voordat ik alle ’smoesjes’ buiten de deur zette en eens ging bekijken wat ik nu werkelijk wilde.
1) ‘Maar ik heb inkomen nodig.’ Ja, natuurlijk, maar een inkomen is een inkomen. Wil je een luxe leventje dan heb je een luxe inkomen nodig. Kun je ook met minder tevreden zijn? Kun je het anders inrichten voor jezelf?
2) ‘Met een kind wordt alles anders.’ Ik begrijp het verantwoordelijkheidsgevoel, maar gaat alles vóór het kind? Ik bedoel, als jij ontevreden bent, en blijft, heeft een kind dáár een goed voorbeeld aan? Denk je dat een kind dát niet (aan)voelt? Ik denk namelijk van wel. Ik weet het wel zeker.
3) * ‘Ik kan niet met minder doen. Dit ben ik zo gewend’ Dat kun je wel, maar je wilt het niet. Je wilt liever elke dag in een auto rijden, twee keer per jaar, minstens, met vakantie en dure kleding kopen, etentjes plannen en ook nog regelmatig naar de bioscoop met je vriendinnenuitje.
4) ‘Ik kan mijn familieverplichtingen niet wegschuiven. Mijn familie heeft me nodig.’ Een verplichting, is dat een goede reden om behulpzaam te zijn?
5) ‘Ik heb altijd gezegd dat ik zou trouwen en kinderen zou krijgen en dat gaat ook gebeuren.’ Ondanks groeiende verschillen tussen partners toch stug volhouden dat je de goede weg volgt. Vol ontevredenheid.
6) ‘Mijn geloof houdt me tegen. Je kunt niet scheiden en je kind opvoeden zonder vader. Dat is onmogelijk.’ Ik geloof dat dit echt rampspoed wordt. Voor iedereen.
7) ‘Ik ben bang dat ik het alleen niet redden zal.’ Je bent sterk genoeg. Echt.
Wat ik wil zeggen is dat ontevredenheid sluimert. Het maakt je pessimistisch, je gaat er grijzer van kijken en bovendien veroorzaakt het hartenpijn. Doen wat de ander verwacht, uit verplichting, financieel oogpunt, veiligheid en angst lijkt me vreselijk. Ondanks hypotheek, financien en/of kinderen.
Mijn enige onvree is onduidelijkheid, schreef deze weegschaal. Verder moet je kijken naar wat je hebt en kijk naar de beperkingen en vooral de mogelijkheden. Ontevredenheid ligt meer aan jouw onvermogen dan aan dat van een ander. Een mooi leerpunt en absoluut niet moeilijk.
Tevredenheid is niet: krijgen wat je wilt.
Maar willen wat je hebt.
het stond vandaag toevallig op de scheurkalender en ik was er wel blij mee, ontevreden zijn kost energie. Gebruik die liever om tevreden te zijn en te blijven….
Eigenlijk ben ik wel een tevreden mensch
Verdomd, ik ben inderdaad ook een boogschutter.