Dat is toch niet werken?
Een week of wat geleden twitterde ik dat ik een aantal werkafspraken had. Iemand reageerde daarop dat een beetje netwerken en ‘bakkies doen’ niet onder werken viel. Nee, bomen hakken de hele dag, dat was pas werken!
Ik stond mijn dag door te nemen onder de douche zonet, vol van indrukken, ideetjes die ontstaan waren en (werk) gesprekken die ik gevoerd had, en bedacht me ineens dat het wel erg vreemd is dat de meeste mensen het ‘werken’ pas als ‘werken’ zien als je doodmoe ‘s avonds thuiskomt van je werk, je voeten op de poef legt en de rest van de avond met ogen half gesloten Dexter afleveringen wegkijkt.
Waarom moet werken als keiharde fysieke arbeid ervaren worden; zodat jij je uit de naad werkt aan alle kanten zodat het aan de wallen onder je ogen écht zichtbaar is, en dus bewezen is, dat je deze dag wel héél hard gewerkt moet hebben.
Mag ik je meedelen dat er een aantal verschillende manieren zijn hoe mensen met werk omgaan? Het ene is zwaar lichamelijke arbeid zoals schoonmakers en stratenmakers en het andere hard werken is met je hoofd en lijf zoals verpleegkundigen en mensen in het onderwijs, verzorging en kinderopvang en dan heb je nog het werk dat óók hoofdwerk vergt en dat zijn organisatoren, verbinders, projectmanagers, kantoormensen, receptionisten en dergelijken. Ideetjes in je hoofd en concepten staan nooit stil. (Dan heb ik het nog niet eens over de taken van het moederschap wat vergt dat je alles moet zijn om de week door te komen; verzorger, planner, taxichauffeur, receptioniste, kok, huishoudmedewerker en noem maar op.)
Maar weet je wat nou het meest vreemde is? Dat werken blijkbaar door sommigen niet als leuk ervaren wordt. Werk moet vervelend zijn, moeilijk, zwaar, hard, naar en dán pas werk je! Wordt het niet eens tijd dat die mensen zich eens achter de oren gaan krabben?
gepubliceerd op 11.12.09 om 9:07 pm onder persoonlijk, werk
ik werk ook niet, volgens velen. maar tot nu toe werkt het geweldig goed =)
Hear hear zouden ze in het Engelse Lagerhuis roepen.
Volledig mee eens!
Graag zou ik één van de scherpe zinnen uit je betoog aanhalen maar, dat lukt (me) niet. Je manifeste arbeids-ethos dient onverkort geciteerd te worden. Vandaar.
Hulde.
http://mauritsburgers.blogspot.com/2009/11/dat-is-toch-niet-werken.html
Ik krab me al járen achter de oren daarover, maar de werk- en opdrachtgevers krabben niet mee. Die hebben alleen maar dingen in de aanbieding waar ze zelf geen zin in hadden, anders zouden ze er niet voor betalen.
Ernie J. Zelinski schreef er een boek over: Real Success Without a Real Job. Het boek heeft mij aangespoord te doen wat ik leuk vind, ongeacht hoe anderen dat dan noemen.
@Peter de Kock Kun je daar eens een logje over schrijven? http://www.thejoyofnotworking.com/
Bij creatieve beroepen, goh, daar moeten we echt een andere term voor vinden, maar dat even terzijde, is het moeilijk aan te geven wanneer je ‘werkt’ en wanneer niet. Ik werk eigenlijk constant. De radertjes in mijn hoofd draaien door, ook al lees ik een stuk/blog/boek/kijk ik Dexter. Er zijn aanwijsbare uren dat ik daadwerkelijk achter mijn bureau zit, maar dat zijn lang niet alle ‘werkuren’. Het leven is vloeibaar. Werk en vrije tijd ook als je freelancet.
@MikesWebs: juistem! en petje af voor o.a alle toiletjuffrouwen, begrafenisondernemers, plantsoenwerkers, stratenmakers, huispapa’s en mama’s en kappers, verpleegkundigen, verkopers, kinderopvangleidsters, onderwijzers, en ja zelfs die enqueteurs die je overal in de centrumstraten vindt.
*krabt zich achter ‘t oor*
niet omdat
maar om…
Karin, je bent ‘n beste meid
maar dat is nu ‘n beperking van ‘t internet…
je kunt niet altijd proeven wanneer iets cynisch,
of met ‘n kwinkslag bedoeld is.
Daarvoor moet je elkaar soms wat beter kennen…
Anders
ex huisman, ex dtp-er, ex netwerker, ex fotograaf die heel veel cappuccinootjes dronk met potentiële opdrachtgevers… en ex bomenhakker ; )
@Anders: oh, maar lieve anders, er zijn er die het wél echt menen hoor! gelukkig dat jij het met een knipoog vertelde!