Al het vorige werk wat ik heb gedaan viel onder een wel of geen groot bedrijf dat onderwijsinstelling dan wel stichting dan wel kinderopvangbedrijf heette met een verdienmodel. Dit verdienmodel was in het laatste geval (kinderopvangbedrijf) een verdienmodel gebaseerd op zoveel mogelijk locaties openen zodat zoveel mogelijk kinderen opgevangen konden worden, en zodat het bedrijf zou groeien. Het liefst met zoveel mogelijk tevreden medewerkers, maar als ze onverhoopt toch niet heel tevreden waren, dan was het beter dat zij hun mond hielden. Het ging namelijk om het verdienmodel en men nam mensen aan die gewoon zouden werken. Het liefst met hun mond dicht.
Wat mij bleef verbazen (en nog steeds blijft verbazen) was de starre blik op, naar mijn idee, het verkeerde doel. Natuurlijk run je een bedrijf (over de ruggen van ouders en kinderen) maar was het niet cruciaal dat tevreden medewerkers met hart en passie voor ‘de zaak’ van uitermate belang was, en dat het zaadje dáár geplant moest worden?
Managers managen en leiders leiden een groep. Seth Godin. Vorige week las ik zijn boek Tribes uit. Een boek(je) met een fiks aantal mantra herhalingen, maar als ik er één ding uithaalde waarover ik ging nadenken, dan was het dát wel. Managers hebben een heel ander doel voor ogen. Winstmaken. Een team vormen dat ervoor zorgt dat iedereen als makke schaapjes de juiste kant op wandelt. Mond dicht en vooral er niet tegenin gaan. Terwijl leiders structuren aanbrengen maar de vrijheid geven aan het team om zichzelf te ontwikkelen, waar meningen en feedback juist gewaaardeerd worden omdat het iedereen vooruit helpt. Doel is groeien.
En toen begreep ik mijn woordenwisselingen, frustraties, verschillen van inzicht en het gevoel tegen muren te praten. In mijn oude werk had ik voortdurend ‘mot’ met managers. Ik wilde dolgraag meedenken, maar dat was niet mijn taak. Mijn taak was mond houden en doen wat iedereen opgedragen was: werken aan een verdienmodel.
Zou het dan niet ontzettend tof zijn wanneer het verdienmodel zich zou omkeren? In plaats van centen verdienen als nummer één prioriteit, een team te vormen dat zich vol passie zou inzetten met het
verdienen van respect, het openstaan voor ideeen, het samenwerken en verbindingen leggen, teamwork bevorderen en elkaars kwaliteiten stimuleren ervoor zorg zou dragen dat een werkplek zou groeien door ‘interne krachtenbundeling’. Was dat niet een veel krachtiger verdienmodel? Met veel meer waardetoevoeging?
Soms begrijp ik de wereld niet zo goed. Het opent mijn ogen; ik pas niet in die wereld. Wat ben ik blij dat ik eindelijk de keus gemaakt heb, afgelopen jaar, om dat verdienmodel de rug te keren. …
Wat betreft de laatste paar zinnen Karin waarmee je je blogpost afsluit, deze doen me denken aan de volgende spreuk:
Fijn dat je andere keuzes hebt gemaakt.
Sometimes it is crazymaking getting sane in an insane world. En in die insane world heb je zo te lezen aardig wat ervaringen opgedaan
Ik ben niet voor niets ooit gillend de zorg uitgegaan. Ik werkte als speltherapeut op een psychogeriatrische afdeling, ik was speciaal aangenomen om de afdeling te tranformeren tot een leefplek voor en door bewoners.
Nieuwe managers hebben dat de kop ingedrukt, gesteund door een team dat toch al geen snars van mijn werk (wilde) snappen en liever de managers behaagden dan de mensen waarvoor ze werkten.
Managers zitten in ongewenste waterhoofden en verdienen geld door over echte hoofden heen te kijken naar doelen die niet nodig zijn.
Daarboven zitten managersmanagers en zo houden ze elkaar in stand.
Dat is mijn ervaring in een wereld die ook ik de rug toegekeerd heb en ik hou hierbij mijn toetsenbord!
Er zijn zelfs psychopathische managers die ervan houden om groepen helemaal uit elkaar te laten vallen. Is ooit een documentaire over gemaakt. Die managers lieten bedrijven in totale chaos achter en hopten van het ene bedrijf naar het andere. Niemand die iets deed. Geen vuist werd op tafel geslagen. De mensen waren muf geworden.
Dit soort oude structuren horen bij de oude economie die naar mijn idee gaat verdwijnen. Omdat het zo niet langer kan (Zie kredietcrisis. Zie de staat waarin de aarde en het milieu verkeert. Zie de verdeling van welvaart. etc.) .
En omdat steeds minder mensen het zo wíllen. Steeds meer mensen willen werk dat zingeeft, werk waarin ze hun passie kunnen uiten en een hoger doel nastreven dan alleen maar geld verdienen. (waar op zich niets mis mee is, als het maar verbonden is aan een hoger goed of missie)
Eén oplossing is dat bedrijven/bedrijfjes ontstaan uit samenwerkingsverbanden tussen mensen met een gedeelde visie. Mensen die bij willen dragen aan eenzelfde doel en daar geld mee willen verdienen. En die daarin hun eigen levensdoel vorm kunnen geven, en op die manier zin vinden in hun werk en er eindeloos plezier aan beleven.
Dat vraagt om mensen die het lef hebben uit de oude structuren en bedrijven te stappen en hun eigen werk vorm te geven. Een grote voorhoede is al bezig. Het is natuurlijk niet voor niets dat er nog nooit zoveel zelfstandigen zijn geweest als nu.
Gelukkig!
Zelf zou ik nooooooit meer terugkunnen naar een baan in loondienst. Wat ben ik blij dat ik bijna 7 jaar geleden voor mezelf ben begonnen.
De jaren dat ik op kantoor heb gewerkt waren dodelijk voor mijn creativiteit, levensgeluk en algeheel welbevinden.
Als je niet doet wat wezenlijk bij je past word je doodongelukkig.
Laten we allemaal doen wat wezenlijk bij ons past. Laten we ons hart volgen en ons levensdoel vinden en dáár ons werk van maken.
Als jouw werk verbonden is aan een hoger doel, houd je automatisch rekening met de aarde en elkaar.
Daar wordt iederéén beter van.