Wow. Deel 2.

Het is weer zover. Een nieuw woord komt langs. Ik heb dit woord gekozen omdat ik het zelf ben. En omdat ik me afvraag hoe de buitenstaander, de ex partner van, familie e.d ermee omgaat. Met het woord. Het gevoel. De taak. Misschien ben je het zelf. Ken je iemand in je naaste omgeving. Er bestaat een sprookjesidee dat niet zo bijster positief klinkt. Toch is het maar een woord. Of niet?

stief·moe·der de; v -s tweede moeder

Mijn eigen WOW volgt hier:

Misschien komt het écht voort uit het sprookjesidee dat stiefmoeders eigenlijk niet zo’n leuke mensen zijn. Ze zijn met de ex partner van hun kind’s moeder, ze hebben een vage rol in het gezin en bovendien is er de misconceptie dat stiefmoeders automatisch van het kind van de partner houdt en o wee als dat dus niet zo is. …

Ik las deze zin in een artikel, toen ik een tijdje geleden in de war was over de gevoelens waarmee ik rondliep, in het begin van mijn samenwonen en elk weekend met z’n drietjes was in plaats van met z’n tweetjes.

‘Vaak verwacht de buitenwereld – maar soms ook haar partner en misschien ook zijzelf – dat ze zich als een moeder gedraagt, maar tegelijkertijd dat ze dat toch nooit zal kunnen. Dat is wel dubbel.’ — pedagogiek in de praktijk.

Baf! Die kwam even binnen. Ik voelde me schuldig. Schuldig omdat ik geen natuurlijke ‘moederlijke’ gevoelens had voor mijn stiefkind. Wat was in godsnaam een stiefkind anyway? Mijn partner heeft een dochter van zeven jaar. Ik heb haar hele babytijd, het opgroeien naar peuter, kleuter gemist. Zij heeft een leven in de ene stad, en is in het weekend bij ons. Ik kreeg het gevoel dat ik persé meteen een band moest hebben met het kind van mijn partner, een moederrol moest vervullen in de weekenden en vakanties, en ondertussen mijn plek moest weten.

Via de zoekmachine kwam ik terecht bij Stichting Stiefgezinnen, omdat ik in de war was over stief en moeders en stiefmoeders. Rolpatronen. Plekken. Ik had (en heb) een hekel aan het woord. Misschien heb ik meer hekel aan het woord moeder in stiefmoeder. Ik ben namelijk geen moeder van, en zal dit ook nooit worden. Ik heb geen moederlijke gevoelens zoals de biologische moeder dat heeft en dat is maar goed ook! Ik voel nu pas een groeiende band tussen het kind van mijn partner en mijzelf! Daar gaat tijd overheen, van allebei de kanten. Gelukkig was er vanaf dag één wel een hele goede klik, en het is belangrijk me niet schuldig te voelen over gevoelens die er niet zijn en gevoelens die eerst moeten groeien. De plek die ik heb in dit plaatje is de ondersteunende rol. Ik ben niet eindverantwoordelijk, dat zijn mijn partner en zijn ex. Ik help en ondersteun bij de opvoeding. Een leuke, uitdagende en leerzame taak. Stief is één ding. Moeder is wat anders.

15 reacties op “Wow. Deel 2.

  1. Stiefmoeder. Ik las net elders een enigszins modern sprookje over Sneeuwwitje. Tja, die had het niet getroffen.
    Een persoonlijke WoW van jou, stoer en eerlijk. Is de 250 woorden norm trouwens losgelaten? ;-)
    Ik zal ‘ns gaan broeden.

  2. Ha die Karin
    Wat heb je het mooi beschreven, de onderliggende toon van ‘moeten voldoen aan verwachtingspatronen van jezelf maar met name van anderen’ en daarop vastlopen!
    Ik zit niet in jouw situatie dus kan niet uit eigen ervaring spreken maar mijn verbeeldingskracht werkt wel dus enigszins een voorstelling ervan maken lukt me ook. Ik wens jou in ieder geval een fijne band met dat kind want biologische band of niet, houden van kan groeien en is niet per definitie onmogelijk als die bloedband er niet is.

    Mijn WOW, heel anders, vind je : http://melodymusic.web-log.nl/melodymusic/2009/11/w-0-w-27.html

    Lieve groeten Melody

  3. Ik ben van mening dat als je iets overneemt, je niet iets essentieels van het concept weg moet gooien. De 250 woorden horen bij de WOW als DE grote uitdaging. Ik verwachtte het vooraf wel een beetje maar toch is het bijzonder spijtig dat je dit zo doet. Ik begrijp eerlijk gezegd niet dat Marloes de WOW aan je heeft overgedragen. En waren genoeg mensen geweest die dat met meer zorg hadden overgenomen.

    Met alle respect verder maar toch… jammer.

  4. @Plato: wat ik altijd heb gemeld is dat iedereen zich aan de 250 woorden mag houden. marloes wist ook dat ik me hier niet altijd aan heb gehouden. ik heb marloes inmiddels gemaild, want ik geloof dat ik hiermee ook wil stoppen, als mensen vinden dat ik hier geen zorg aan besteed.

  5. Ik kan me je dubbele gevoelens wel voorstellen Karin. Niet iedereen heeft overlopende moedergevoelens. Fijn dat die klik er is. Ik denk dat het wel goed komt met jullie. :-)

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>