Ik had het boek al gelezen, in een dag of twee. Het boek vertoont een paar kreukels omdat ik het op twee momenten kwaad de kamer in geslingerd had.
Het boek was confronterend. Dat was het. Het maakte dat menselijkheid niet altijd mooi hoeft te zijn. Menselijkheid is soms ontzettend naar en egoistisch.
De film zag ik gisterenavond. Een vrij volle zaal op een donderdagavond. Ik was benieuwd. Er was veel over te doen geweest, al voordat de film uit was. Ik was nieuwsgierig hoe Reinout Oerlemans het verhaal verfilmd zou hebben. Ik wist dat die rauwe menselijkheid naar voren zou komen. Dat ik soms niet goed zo weten wat ik er nu precies van zou moeten vinden. Ik was benieuwd naar de rol van Carmen (Carice van Houten) maar vooral naar de rol van Stijn (Barry Atsma.)
Ik zag een snelle rollercoaster aan me voorbij gaan. Dat had Reinout expres gedaan. En ik vond dat het zo hoorde. Stijn was een snelle jongen. Een patsertje. Cowboylaarzen onder een maatpak. Niet zomaar een maatpak. Een hip en cool maatpak. Stijn was de snelle babbelaar, de flirt, de veroveraar. De zwakke. De kop in het zand stekende Stijn. De Stijn die voortdurend wilde vluchten als zijn snelle, coole leventje weer eens een barstje vertoonde. Stijn wilde leuk. Lekker. Wild. Daar pasten geen burger huwelijkse toestanden bij. Vooral geen vrouw met kanker. En daar was de film goed in geslaagd. Die vertwijfeling van hoe hij zijn leven ingedeeld wilde hebben maar het heen en weer trekken van liefdesgevoelens van zijn vrouw Carmen die leed en dood zou gaan. Het paste niet voor hem, maar hij hield wel van haar. Ook.
Als je niet tegen rauwe pijn kunt, niet gaan. Wil je meer weten over rauwe menselijkheid? Wel gaan. Het verhaal laat niet alleen zien wat voor een klootzak Stijn kan zijn, maar dat hij met zijn egoistische houding en de verwarring in zichzelf niet meer weet wat hij moet. Doordat zijn liefde voor Carmen uiteindelijk overhand biedt blijft hij bij haar en verzorgt haar tot haar (zelfgekozen) dood.
Jammer was wel, vond ik, die ene scene dat hij met een aanrijding veroorzaakt in het holst van de nacht na een nachtje stappen en thuis komt. In het boek kan ik me zo herinneren dat Carmen hem duidelijk vraagt en voor zijn voeten werpt wat voor een egoistische lul hij wel eigenlijk niet is. ‘Wat gebeurt er met Luna (hun kind) als ik dood ben ze haar vader óók nog moet missen?’
Barry heeft een glansrol neergezet. Carice van Houten is heel sterk, maar Barry wás Kluun. (Stijn? Kluun? Autobiografisch? Semi-autobiografisch?) …
Ik wacht wel op de dvd. Nogal een gevoelig thema, voor zowel mij als voor m’n vriendinnetje. Het is voor ons veiliger om de emotie voor thuis te bewaren en niet voor in de bioscoop. Overigens vind ik Kluun een slappe zak (dat vond ik al toen ik het boek las) die wel heel kunstig recht lult wat krom is. Wel apart, de meeste vrouwen die ik er over spreek lijken er meer begrip voor te hebben dan mannen.
@Jooper: oh, ik vind hem ook helemaal niks. hij is een patsertje. en ik vind het een beetje rot dat hij op deze manier rechtbreidt wat krom is. desalniettemin is het leven vaak wel zo. het is rauwe menselijkheid wat veel niet willen en/of kunnen zien. de film zelf is goed. het thema is een heel ander verhaal. vind ik …
Ik heb niet de minste behoefte om kennis te nemen van dit soort slappe lullen, al dan niet fictief.
In de film is wel duidelijk dat Carmen vanaf het begin zijn gedrag accepteert. Zelf is ze ook vreemdgegaan tijdens het huwelijk.
Wat voor mij wel overeind blijft is dat hij haar is blijven steunen tot het eind. Er zijn mannen die hiervoor weglopen.
Er zijn mannen die aan de drugs of drank hierdoor gaan. Aan zo’n partner heb je helemaal niets. Die Kluun is er in ieder geval wel voor haar.
Een vriendin van mij overleed aan kanker op haar 25e. Ze had een partner. Ik weet een beetje wat er allemaal kan gebeuren in zo’n situatie en wat aandacht en steun voor diegenen betekent.
Pingback: Photo On Tuesday. #PHOT Deel 5. « met-k.com