Nadat ik naar de begrafenis geweest was van een vriendin van mij die plots haar vader moest missen, besefte ik hoe verschillend uitvaarten kunnen zijn en hoe ik het dan echt níet wil en ook hoe wél. daaruit ontstond een 16 things.
1. mijn wens is om de kist te laten verven, in alle kleuren van de regenboog, hartjes, vlinders, maakt niet uit. zolang mijn kist maar niet saai bruin is.
2. het liefst lig ik niet op mijn rug maar in mijn slaaphouding, een beetje op mijn zij. alsof ik slaap. voor altijd.
3. het liefst blijf ik thuis totdat ik opgehaald word, maar als dat niet kan of men dat niet wil begrijp ik dat ik even ergens overnacht.
4. mij maakt het niet uit of ik begraven word of gecremeerd. dat laat ik aan de nabestaanden over. als er iemand is die me dierbaar is die graag terug wil keren naar een plek, dan hoop ik dat het geregeld wordt. stop me in een muurtje, of in de grond, of in het vuur, een lichaam is maar een lichaam. een ziel is onaantastbaar.
5. men hoeft niet traditioneel in het zwart of somber gekleed. het liefst in kleding die zij prettig vinden. kleurtjes. paars. roze. blauw. groen!
6. geen dominee of iemand van een kerk die nabestaanden gaat vertellen hoe mijn leven is geweest. iemand die me na staat of iemand die het namens een ander kan overnemen.
7. geen kerkdienst. geen gebeden. geen bijbelverhalen. niets kerkelijks whatsoever.
8. haal alsjeblieft anekdotes op. hoe maf ik was, hoe raar, hoe gek, hoe truttig, onhandig, hilarisch, typisch.
9. geen brandende kaarsen maar fleurige bloemen;
10. zonnebloemen, gerbra’s in alle kleuren!
11. laat iemand voorlezen uit mijn blog. daar was ik ook ik.
12. laat het samenzijn voor de nabestaanden bestaan uit een lach en een traan. vooral een lach.
13. ik wil sowieso twee liedjes laten horen: Marc Cohn met True Companion en Alanis Morrisette met That I Would Be Good.
14. iedereen mag uit mijn dierbare spullen iets uitzoeken dat hij/zij mee mag nemen naar huis.
15. als er kinderen aanwezig zijn, geef hen een speciaal moment in de uitvaart. geen moeilijke volwassenen taal maar taal die zij begrijpen.
16. laat van mij een paar foto’s zien op een scherm of een filmpje. zo was ik. zo word ik herinnerd.
Veel mensen durven niet, willen er niet over praten, schuiven het voor zich uit. Maar op het moment dat het écht nodig is weten nabestaanden soms niet wat ze met al die vragen aan moeten. Het is voor nabestaanden alleen maar fijn als zij weten wat zij wel en niet moeten doen. Die dagen rondom een uitvaart zijn al verwarrend en emotioneel genoeg. Meer over de dood en zo hier. Wie durft ook?
bookmark
Mijn complimenten zoals je al over jouw uitvaart hebt nagedacht ! Je bent een voorbeeld voor velen. Zet al je wensen op papier en leg ze bij de uitvaartverzekeringspolis. Zodat er nkiemand nog hoeft te discussieren wat wel of niet moet. Ik heb zo niet jouw leeftijd kunnen lezen. Maar mag hopen dat jouw uitvaart nog jaaaaaaren word uitgesteld. Heb je nog vragen sta ik gratis ter beschikking via info(at)uitvaartvoorlichting.nl
Mvg: Albert Bolink ( http://www.uitvaartvoorlichting.nl )
Ik heb ook best veel nagedacht over wat ik wel en niet wil als ik dood ben, het laat me meer in het leven staan heb ik gemerkt.
Ik heb er alleen vaak wel een beetje moeite mee als mensen graag willen dat er veel gelachen wordt. Natuurlijk is het mooi om vrolijk terug te kijken op het leven dat iemand geleid heeft, maar er is wel iemand dood en daar hoort ook verdriet bij.
Het is mij en jou waarschijnlijk wel opgevallen dat er bij de uitvaart van Jos Brink , Majoor Boshard en Jan Wolters ook werd gelachen. Dus ik vind dat het lachen moet kunnen, heb er meer problemen mee dat de belangstellenden ( maar ook de familie ) hun GSM niet tijdens de plechtigheid even uitzetten.
@ uitvaartvoorlichting-Bolink: ik heb niks tegen lachen op een begrafenis, een lach en een traan zitten vaak dicht bij elkaar, vooral bij een gebeurtenis als een begrafenis/crematie. Maar er zijn mensen die vinden dat er helemaal niet gehuild mag worden als ze dood zijn, omdat ze alleen willen dat hun leven wordt gevierd. Dat vind ik nogal wat, om mensen te ‘gebieden’ geen verdriet te hebben.
(heb de begrafenis van Jos Brink, Majoor Boshard en Jan Wolters overigens niet gezien)
@Katyo: natuurlijk moet je kunnen huilen. het is geen ‘feest’ feest. maar ik was afgelopen donderdag bij een wel erg zware begrafenis. er werd heel even stilgestaan bij zijn levensloop en verder werd er gebeden en werden er liederen gezongen. afstandelijk. zwaar. dat zou ik wel jammer vinden. ik ben niet zwaar en afstandelijk. dus ook niet bij mijn uitvaart. maar lachen hoort een traan en andersom, vind ik.
@ karin r: ik ben het met je eens hoor. Mijn eerste reactie was niet direct een reactie op jouw ’16 things’, maar een associatie daarop. Een afstandelijke begrafenis is erg jammer trouwens ja. Bij de begrafenis van mijn oom, bijna een jaar geleden, kwam er een heel stuk in de kerkdienst met allemaal passages uit de bijbel e.d. Ik dwaalde nogal af en vergat bijna waarom ik daar zat..
Pingback: IkRIP « met-k.com