Ik zou vanmiddag met de trein naar het zuiden des lands reizen. Om half drie ging ik van huis weg en glibberde naar het station waar bij centraal meteen al een trein uitviel en ik met vertraging aan mijn reis begon.

Halverwege de treinreis richting Utrecht werd ons bekend gemaakt via de intercom dat de trein even zou wachten bij Woerden omdat Utrecht volstond met treinen en eerst gewacht moest worden op een vrij spoor. Uiteindelijk was het resultaat dat we op Woerden strandden en ik me realiseerde dat ik never nooit nieh in het zuiden des lands zou belanden. Ik belde beide afspraken af (daar gingen mijn kletsuurtjes met vriendin, een overheerlijke maaltijd bij een mexicaans restaurantje en bijpraten bij broerlief) en hoopte op een trein die me zou vervoeren terug naar huis. Het werd kouder, de chaos werd ernstiger en er was geen informatie voorhanden op borden, via oproep en er waren nergens conducteurs te bekennen.

Na een kleine drie kwartier verscheen er op een bord ‘Den Haag Centraal’ we waren allemaal blij en konden de warmte opzoeken, totdat iemand die bij het raam zat zo slim was hardop te vermelden dat de trein opeens naar Rotterdam ging!

Hoe vaak ik tegen mezelf gezegd heb vanmiddag: blijf kalm, blijf kalm is onbekend en niet te tellen. Hoe kan het zo zijn dat er telkens zulke chaos kan ontstaan bij veranderende weersomstandigheden? Ik wist gisteren al dat het ging sneeuwen!

‘Je moet het wel een beetje positief bekijken.’ wist een geitenwollensoktype me te vertellen. Zijn partner met lang dood haar knikte mee. ‘De NS doet ook zijn best.’

Ik telde tot tien. De eerste beste oetlul die nu nog zou zeggen ‘dat ik het positief moest bekijken’ legde ik persoonlijk tussen de rails. Zouden we eens zien wat voor een wisselstoring zich zou aandienen.