Een hele tijd geleden was ik een hyver. Ik had meer dan 200 volgers en ik krabbelde zo nu en dan wat. Wat ik na een tijd niet meer fijn vond was de traagheid van hyves, dat er beperkingen waren in het veranderen van gegevens en dat het gekrabbel mij een beetje te kinderachtig werd. Vooral die smileys deden het ‘m. Ook de hoeveelheden spam die ik in mijn mailbox kreeg, en zodoende óók in mijn eigen inbox kreeg. Verder voegde het voor mij persoonlijk niets toe; men was vaker meer bezig met ‘vriendjes verzamelen’ en roddels verspreiden (‘Wat een kut collega was dat zeg’) dan serieuze boodschappen over te brengen. Kortom, ik wilde weg bij hyves. Dat was nog niet zo eenvoudig. Zelfs de redactie reageerde niet op mijn emails. Na lang speurwerk kon ik mezelf deleten. Mijn account was history.

Totdat P. (7 jaar) helemaal lyrisch bleek over hyves. ‘Aah, alsjeblieft, ga jij ook op hyves? Dan kan ik mailtjes sturen.’ Natuurlijk kan ik het me helemaal voorstellen hoe grappig en leuk het is voor deze leeftijdsgroep om bezig te zijn met elkaar krabbels sturen en elkaar te volgen. Ik zuchtte eens diep en gaf mezelf weer een hyves. Oh, wat een ellende vond ik het stiekem. Maar, P. (7 jaar) volgen op hyves was wel leuk. …

Ik herhaal nog maar even de leeftijd van P. Ze is zeven jaar. Zeven.