Op Twitter tiepte ik laatst dit.

Mijn frustratie tijdens mijn vaste baan, die eigenlijk al lang sudderde en steeds meer naar de oppervlakte kroop zonder enig uitleg te geven, werd grimmiger en naarder naarmate ik meer ontdekte dat ik niet goed kon praten en uitleggen over mijn passies en interesses naar collega’s toe. Mijn collega’s waren simpelweg niet into mijn interesses.

Dat maakt soort van alleen. Onbegrepen. Benauwd. Onrustig. Gefrustreerd.

Op het moment dat ik ging ontdekken waar ik heen wilde, een kruispuntonderzoek, kwam ik erachter dat ik groeide op het moment dat ik kon delen. En als ik deelde verbond ik. En als ik verbond maakte ik contact.

Dat maakte soort van rustig. Energiek. Krachtig. Levendig. Vrolijk. Op mijn plek.

Als je werk kunt vinden dat bij je past zorgt dat ervoor dat je kalmer wordt maar tegelijkertijd krachtiger omdat je energie voelt om beter te presteren. Wat goed voelt maakt mooier. Wat je tegenhoudt vlakt af. Als je werk vindt dat bij je past voel je je energieker zodat je makkelijker werkt. Het is geen opgave meer en maakt je minder snel moe.

Als je je omringt met mensen die met je mee kunnen lopen op je kruispunt voel je je niet alleen gesteund maar ook begrepen. Als jij een visie hebt, een idee, een beeld, en men begrijpt niet wat je bedoelt of vindt het maar onzin, zal je visie en je idee inkrimpen. Als je mensen vindt op je pad die snappen waar je heen wilt, omdat zij er ook al lopen of begrijpen waar je heen wilt omdat zij hetzelfde zien, zul je harder gaan lopen. Bovendien is het vaak leuker en makkelijker om samen doelen te halen. En is onderweg brainstormen over al je fantasieën en plannen met anderen een mooie verbinding.