Ik wilde eigenlijk zeggen dat het kan. Dat je denkt dat het onmogelijk lukken zal, als je met de gordijnen dicht in je bed ligt en het liefst de tijd wegslaapt. Maar het kan. Het is vreemd om te denken dat het kan, op het moment dat de pijn pijnlijker is dan je onmogelijk had kunnen bedenken en dat je wegen voor je ziet met doodlopende sporen, doolhoven, wegversperringen en dat je door je dikbetraande ogen nauwelijks kunt waarnemen dat de wegen recht zijn en niet krom.
Het kan. Dat wilde ik eigenlijk zeggen. Tegen haar. Hem. Jou. Ook mezelf. Tegelijkertijd bedenk ik me dat er ook mensen zijn die op een bepaalde manier veiligheid zoeken in de machteloosheid en de passiviteit. Ik kan telkens zeggen dat het kan, maar zij vinden van niet en proberen niet eens.
Maar het kan. Echt. Ik kan geloven dat het kan. Ik kan niet alleen geloven dat het kan maar ook proberen om te voelen dat het kan. En omdat ik probeer om te voelen dat het kan, groeien mijn mogelijkheden en daardoor mijn kijk op de wereld om mij heen. Ik kan mijn blik veranderen. Ik kan opstaan nadat ik gevallen ben. En het wil niet zeggen dat opstaan na een val pijnloos is. Of vermoeiend. Of soms uitzichtloos. Maar omdat ik probeer kan ik de mogelijkheid scheppen dat het kan.
Ik kan opkrabbelen. En dat kan omdat ik wil.
Met af en toe een blauwe plek.
Mooi geschreven Karin, heel mooi
Het begint met de wil en wordt vervolgd door doen.
Maar zelfs als je eigenlijk niet wil, kan je toch opstaan. En als je eenmaal staat, merk je dat dat toch is wat je wel wilde. Misschien niet op dat moment. Maar dat is dan nog maar een detail.
Zo heb ik ervaren.
Maar soms kan je het gewoon niet alleen.
@Debby: nee, en heb je lef als je hulp vraagt.