Un Prophete.
Het was de bedoeling om naar The Single Man te gaan wegens goeie kritieken en een fascinerende trailer. Maar het werd de rauwe film Un Prophete. Ik zat met mannen in de zaal, en maar drie vrouwen. Terwijl misschien iedereen dacht dat het vol gewelddadigheden zat, scheldwoorden en maffia shit werd het verrassend genoeg, en tot mijn tevredenheid, een menselijk beeld van een jongeman, Malik, die met zijn amper negentien jaar de Franse gevangenis in gaat en zes jaar zal moeten overleven zonder ook maar enig greintje angst te laten zien. Overleven. Niemand weet waarom hij zes jaar gekregen heeft. We weten alleen dat hij in een gevangenis busje met tralies ervoor naar zijn nieuwe onderkomen gebracht wordt en niet weet wat er gaat gebeuren. Zijn schoenen worden hem in de allereerste week al hardhandig en gewelddadig afgenomen. Het is overleven in een leeuwenkooi. Maar Malik overleeft niet alleen. Hij gaat ook op zoek naar mogelijkheden om zoveel mogelijk voordeel te halen uit zijn verblijf in de gevangenis. Daarvoor moet hij beslissingen nemen en allianties aangaan die hem in heel gevaarlijke situaties brengen.
Ik wist het al, maar de film laat heel goed zien hoe ook de hiërarchie werkt in een gesloten kring dat gevangenis heet. Dat groepen zich vormen en het recht van de sterkste heerst. Maar ook dat invloedrijke maffia zich niet laat tegenhouden door gevangenisstraf en overal mannetjes heeft zitten, ook buiten de gesloten kring. Het maakt allemaal niet uit. En in de gevangenis leer je de trucjes van overleven wat betekent dat je ook dingen zult moeten doen die je niet wilt. Je hebt geen keus. Of de keus is te zwaar.
De film laat de harde en rauwe kant zien maar geeft prachtige beelden van zijn gedachtenworstelingen en dromen. Als hij met verlof mag, van zeven uur ‘s ochtends tot zeven uur ‘s avonds, moet hij ook overleven. De vrijheid is er eentje van schijn. Wat je in de bak meekrijgt, hoort en ziet en moet ondergaan, heeft een logisch vervolg in de buitenwereld. Wat je leert binnen is een voortvloeisel naar buiten. Het stoorde mij opeens dat verlof zo stompzinnig overkomt. Geef een kind een snoepje en laat het hem halverwege weer uitspugen.
Ik raad iedereen aan naar deze bijzondere film te gaan. Hij duurt meer dan twee uur maar je verveelt je geen enkel moment.
gepubliceerd op 02.6.10 om 9:40 am onder persoonlijk
Door al die lagen in de film ga je nadenken. Prachtig.
Het is niet alleen fictie maar ook zeker werkelijkheid. En het gekke is dat er in die gevangenis verschrikkelijke dingen gebeuren. Sterker nog, Malik zegt zelf dat hij bij zijn eerste dag in de gevangenis ‘dat hij onschuldig is’, maar de gevangenis hard hem, zet hem aan tot de ergste dingen.
Waarvoor dient een gevangenis?