De haat liefde blijft bestaan. Telkens als ik er ben voel ik de massa op me afkomen. Tegelijkertijd geniet ik van de oude stad met mooie statige gebouwen en grachtenpracht.
Gisteren was ik in Amsterdam voor een verjaardag. Ik ben de laatste tijd sowieso wat vaker in Amsterdam. Voor presentaties en ontmoetingen en dergelijke. Aankomende donderdag tuf ik weer naar Amsterdam voor een afspraak alhier en daarna ontmoet ik (wederom) Michael.
Ik mis de ruimte in Amsterdam. Er bestaat een hoeveelheid mensen die in snelle vaart langs je heen zoeven. Men is gehaast, neemt weinig tijd om zich heen te kijken. Heb ik het idee. Er is snelheid in Amsterdam. Misschien dat ik daarom liever door het Vondelpark loop naar de andere kant van Amsterdam. Daar is rust. De straten ademen.
Ik blijf een haat-liefde hebben met Amsterdam. Steeds als ik het centraal station uit wandel voel ik een ‘roesj’ moment, om erna weer de chaos in me op te nemen en snel vermoeid te raken. Ik voel me thuis in Den Haag. …
en Amsterdam heeft geen eindpunt. je bent omcirkeld. het einde is er niet. Den Haag heeft de zee, je kunt erin lopen, tenminste voor een stukje.
ik hou van Amsterdam, maar meer van Den Haag. het begin en einde van mijn gedachten vind ik altijd aan het strand.
Zijn de bewoners in Den Haag dan zo anders en minder jachtig? Zou kunnen, ik zou het niet weten. Ik ben gek op Amsterdam, al ben je hier zelden alleen inderdaad. Je hoort altijd wel anderen. Zeker in huis kan ik je vertellen. Misschien moeten we donderdag dan maar in het Vondelpark afspreken bij Vertigo, zitten we soort van in de luwte