Collecte Amnesty 7 t/m 13 februari.
Ik was zestien jaar toen ik in de Nederlandse les zat en we een verhaal bespraken over Anne Frank. Hoe de kracht van een gedachte is en hoe je, ook al word je monddood gemaakt, de gedachte kracht kan blijven geven. Ik voelde me verbonden met de wetenschap dat vrijheid van meningsuiting boven alles staat en dat de kracht van een mening moet blijven bestaan. De mens heeft een mening en mag het altijd verkondigen en niet opgepakt worden, gemarteld, vermoord omdat de macht zegt dat je anders moet denken of omdat de macht onderdrukt.
Ik was trots dat ik geboren ben op de dag van de rechten van de mens. Ik wilde iets doen, toevoegen, helpen. Ik ging brieven schrijven naar gewetensgevangenen en hoopte dat elk kleine beetje helpen zou. Op die manier vond ik dat ik goed bezig was met Open. Jaren later, een beetje gedesillusioneerd over de minimale bijdrage die ik leveren kon, besloot ik me meer fysiek in te zetten. Ik heb één keer meegelopen ‘s avonds in een protest in Oss, in verband met slechte berichten in het nieuws over discriminatie. Maar dat deed het niet écht voor mij. Daarna begon ik met collecteren. Dat doe ik nu een aantal jaren. Het is goed de straat op te gaan en langs deuren te lopen. Omdat de mensen die opendoen soms willen weten waarom, wat het inhoudt, wat het doet. En kan ik vertellen waarom ik collecteer en waarom ik Amnesty steun.
Vanmiddag ging ik samen met P. (7 jr) op pad. Bij de derde deur deed een jongeman open, sloffen en badjas aan. Hij keek ons even verward aan.
‘Goeiemiddag, heeft u iets over voor Amnesty?’ vroeg ik.
Hij dacht even na en mompelde ‘momentje’ en schuifelde op zijn sloffen naar de woonkamer. Hij kwam weer terug en duwde wat kleingeld in de collectebus.
‘Dit is zo maf,-’ zegt hij opeens. ‘- Ik zit net op de bank te bedenken dat ik niet steeds aan mezelf moet denken en prompt staan jullie voor de deur.’
Ik vroeg onderweg naar huis aan P. waarom zij dacht dat ik bleef collecteren elk jaar. Want P. had koude handen gekregen en koude wangen en bovendien werd die collectebus best zwaar. Mensen hadden toch best gul gegeven. Ze schudde haar hoofd.
‘Ik word hier blij van.’ zei ik. En P. keek me even aan en glimlachte. …
Respect, girl!
Been there. Valt niet mee, in februari.
@Impa: kleine moeite, Impa, kleine moeite!
Goed gedaan Karin! En een mooi verhaal. Ik weet hoe het is langs de deuren gaan met een bus.
Zelf deed ik het voor een lokale speeltuin – voor de renovatie. Stromende regen. Bijzonder hoe mensen kunnen reageren. Gaat de deur open en denk je – nee deze jonge kerel zal daar niet aan geven. Blijkt hij zelf jaren in de speeltuin te hebben gespeeld. Hele portemonnee geleegd in de bus!
Respect.
yep, dat ken ik. Ik word er ook blij van.
Fijn Karin, zo fijn en bedankt voor je verhaal