Wees je eigen baas!
Vorige week een soort van ‘coachingsgesprek’ gedaan met goede vriendin die het weer eens niet zag zitten bij haar zoveelste nieuwe werkplek. Alle zuchten en steunen, ‘ik-weet-het-gewoon-niets’ en ‘ik wil wat anders, maar wat?’ kwamen als een uitgerold rood tapijt weer langs.
Ik bedacht me ineens dat het misschien wel een beetje boel te maken heeft met het gevoel machteloos te zijn tegenover de hele wereld. De hele wereld, inclusief je werkgever, is jouw baas. Althans, zo voelt het en is een misconceptie. Want is dat niet meteen jouw lot en hele gevoel, sterktes én zwaktes in andermans handen leggen? Mooi hoofdstuk voor mijn boekidee!
Ben jij niet ten alle tijden jouw eigen baas? Ben jij het niet die elke ochtend besluit koffie óf thee te drinken, te gaan lopen of fietsen of vooruit, de auto pakt? Ben jij niet degene die beslist welke kleur onderbroek je aan je gat hangt? Ben jij óók niet de persoon die beslist en bepaalt dat jij rechtsomkeert of linksomkeert gaat? Dus waarom beslis jij dan niet wat jij wilt doen met je werk? Je leven? Beslis jij geluk of ongeluk? Beslis jij positief of negatief? Jij bent altijd, altijd, al-tijd de baas!
‘Hij wil dat ik …’
‘Ze willen dus dat ik invalskracht ga zijn en flexibel ben.’
Waarom zijn er zoveel mensen moe tijdens hun werk? Opgebrand? Energieloos? … Je draaft als een mak schaapje achter het beleid en concept van de ander aan. Als je monddood gemaakt wordt; je niet mag meedenken en meepraten sterft er stukje bij beetje iets van je wezenlijkheid af. Namelijk wie jij bent.
Je kunt het ten alle tijden omdraaien. Natuurlijk zal een bedrijf daar hun wenkbrauwen bij ophalen. Maar je hebt ook vrije keus, en zij ook, om afscheid van elkaar te nemen. Als jij je gevangene voelt; dat het lot bepaalt wordt door anderen, je machteloosheid voelt, dan gaat het never nooit werken en val je altijd weer terug in die ene kuil.
Je vergat wie de baas was van jou.
gepubliceerd op 02.16.10 om 10:30 am onder persoonlijk, werk
Zo… nav wat er gister met me gebeurd is sla je de spijker op zijn kop. Dit is waarom ik weer op de grond lig! Ik volg het ritme van de maatschappij, niet dat van mijzelf. Ik leef niet, ik word geleefd! En dat moet stoppen. Dus meldde ik me ziek. En vandaag gezegd tegen teamleider dat ik niet kan zeggen wanneer ik terug kom. Hoe graag ze het ook wil weten. Mijn tempo. Mijn lijf. Mijn leven.
Ik vind het wat kort door de bocht. Veel mensen zijn domweg afhankelijk van hun werkgever voor hun inkomen, en niet iedereen heeft mogelijkheden zomaar iets anders te gaan doen. Ik zeg niet onmogelijk, maar het kan wel degelijk heel moeilijk zijn voor mensen om iets aan hun omstandigheden te doen.
@laurent: klopt. niet iedereen kan dat. ik zat ook jaren geleden zo. maar ook binnen je werk en werkgever kun je onderhandelen. veel mensen (en ik ook o.a) denken dat de baas de baas is over alles, inclusief hoe jij bijv. je vrije tijd doorbrengt, of van eigen kosten heen en weer reist, of nog ff dat opdrachtje doet. en dat hoeft niet. omdat jij bepaalt wat jij in je werk stopt. en niet andersom.
@Karin: dat kan op zekere hoogte waar zijn, ja.