Volgens mij heb ik dit vaker geschreven. Het blijft toch altijd weer een brok in de keel; een bijna niet weg te knipperen traan of een ingehouden adem. Eventjes.
Het leven zit vol met nieuwe kansen, nieuwe mensengezichten, ervaringen, het scheppen van banden, lachen, genieten en opslaan. Daar tegenover weggaan, herinneringen, afstand, opgeslagen gezichten en stemmen, maar zelfs die vervagen na een tijd…. Soms wil je vasthouden, inademen, vastpakken. Maar alles dat ooit tastbaar was gaat weer als een niet te grijpen energie van je weg. Het dwarrelt ergens verder weg maar grijpen kun je het niet. Meer.
…
