Tijd. Ver-lang-zamen.

Ik bedacht me dat die man, die ‘s ochtends zijn overhemd aantrok, zijn broeksriem dichtsloot en met zijn voeten in zijn veterschoenen schoof, wist dat hij voor eens en voor altijd zijn tijd wilde stoppen.

Ik bedacht me dat op het moment dat hij in zijn auto stapte om hierheen te rijden; een gebouw om te gebruiken, zijn tijd al langzamer ging.

Ik bedacht me dat op het moment dat hij de trap nam, of misschien de lift, ik ook weleens oog in oog met hem had kunnen staan, omdat ik toevallig die ochtend vroeg weg moest, naar een afspraak. Dat ik misschien iets aan hem had kunnen zien, een blik, iets.

Ik bedenk me dat in vertraging op een balkonrand gaan staan, wiebelig en zonder moment van aarzeling, tijd dingen met je doet die niemand kan omschrijven. Niemand kan het uitleggen of verwoorden. Ik ben nog steeds een beetje stil. …

Ik zal die ochtend nooit vergeten, toen ik onderweg in de trein naar Den Bosch, naar m’n (oude) baan,
met een ferme smak teruggeworpen werd in mijn stoel omdat de trein plotseling stopte. …

Ik herinnerde me die ene film waarin op het eind iemand in een auto zat en allerlei kikkers met bosjes uit de lucht vielen. Ze kletterden één voor één of tegelijk op de ruit van de auto, op de motorkap. Baf! Baf! Alsof ik in mijn voorbijvliegende fantastie mezelf kleiner, krommer, maakte onderweg naar mijn werk, en bedacht dat het gewoon zomaar kon. Zwarte schimmen die naar beneden vielen zodat je alles ontwijken moest. Een Magnolia moment. Kijk uit, daar gaat er weer één. …

(Toen ik deze gedachte hier neerplempte hoorde ik dit lied op de achtergrond.)