Een samenloop van.
Ik vraag je even naar deze trailer te kijken.
Het is zoals het is; zonder dat wij erg in hebben verbinden wij onszelf met de ander. We kennen gros van de mensheid niet eens. Toch kan één moment in ieders leven ervoor zorgen dat die verbondenheid bestaat. Je vraagt er vaak niet om. Je wilt het vaak niet eens. Het is een gegeven dat door toevalligheden een verbondenheid ontstaat die niet uit te vlakken is.
Als ik de afgelopen week omschrijven moet vertel ik dat het voelt alsof ik me in een Crash moment begeef. Ik praat met mensen die ik nauwelijks ken maar door één gebeurtenis ben je voor altijd met de ander verbonden. Soms is die verbondenheid niet eens zichtbaar, maar door de verhalen die een ander vertelt weet je dat die verbondenheid verder reikt dan woorden.
Mijn vrouw dacht dat ik naar mijn werk ging. Ik sloot de deur en liep naar mijn auto. Het was een dag zoals alle andere dagen; een vroege dinsdagochtend waarin men allemaal een weg naar kantoren reed. Ik startte de auto en draaide de uitrit af. Mijn vrouw zag mij voor het laatst.
Als ik buiten ben, voordat ik naar mijn kelderbox ga om mijn fiets te pakken, kijk ik naar de hoge flat en bedenk me dat er veel flatbewoners zijn die niet meer graag met de lift naar beneden willen; de deur uit om naar hun werk te gaan. Er zijn flatbewoners die niet meer hun voetstappen op die tegels kunnen zetten. Er zijn flatbewoners op de zevende verdieping die met angst in hun ogen naar de railing staren als zij hun voordeur gesloten hebben omdat zij naar hun werk moeten gaan. Er is een buurjongen die zíjn ogen nog ziet als hij zijn ogen sluit.
‘Slaap jij nog wel goed?’
‘Ja! … Nee, moeilijk. …’
En het gekke is, alles gaat weer gewoon door. De zon schijnt nu elke morgen. De bomen ruisen en de meeuwen zijn op zoek naar eten. Het gras is groener dan groen en de tegels nog net zo grijs. Auto’s rijden op drukke wegen en we halen boodschappen, werken en kijken televisie. De tijd is nooit opgehouden.
Ik vraag me af of deze man geweten heeft wat hij achterliet. Niet alleen voor zijn vrouw en zoon, vrienden, collega’s en naasten maar ook voor de bewoners in de flat, de oude man die riep ‘Niet doen!’ en het ambulance personeel en politie die hun sigaretje rookten en ginnegapten terwijl de buurjongen, lijkbleek en trillend op zijn benen, vroeg of er alsjeblieft een deken over dat lichaam mocht? Hoe is deze man opgestaan die ochtend? Trok hij zijn mooiste pak aan of deed het er niet meer toe? Hoe heeft hij die rit gereden naar het flatgebouw waar hij zijn jeugd doorbracht? Is hij beneden iemand tegengekomen die op weg was naar zijn werk zodat hij naar boven kon lopen? Hoe heeft hij …?
Soms leef je vlak en nutteloos.
Vol gedachten die aanvoelen als bolletjes wol.
Het beginpunt van een enkel draadje
vindt het eindpunt nauwelijks meer.
Dan wil je alleen nog maar stoppen,
of hunkeren naar wat was,
kun je springen naar de diepte,
omdat je weet dat het ergens ophoudt.
Onzichtbare draadjes …
gepubliceerd op 03.7.10 om 12:04 pm onder persoonlijk, werk
Mooi geschreven Karin. Heftig!
Good post.
I believe that there is a tendency for people to see things as if we live now in a
worsening world, when formerly there was a wonderful world. This may even be a useful way to view things, as it can be a spur to people to change things.
Yet I think that history shows that alienation and longing predate the current time. What were these “good old days”? The wartime in 1943? in 1917? The times of massive poverty of the 1700s? We can look past the present and see
“the loss of connection”. We can find distances between people in places other than in our computer screens.
I suggest an alternative to “Crash”. I suggest the Frank Capra film “It’s a wonderful life”. In that movie, a man is shown that if he never been born, the small good things he could have done would have changed everything for the worse. Perhaps we can apply this simple fable in a new way. Perhaps the small good we can do can make a difference. Mischien it is the only thing that can–the actions of people for good, trying not so much to ‘connect’ as to do the best we can.
Weer even bijgelezen. Inderdaad erg mooi!
[...] andere delen: * Een samenloop van. * Onkruid vergaat niet. * Tijd verlangzamen. * Vandaag ben ik een beetje [...]
[...] iets uit de hand dreigt te lopen, zoals een brand op je etage middenin de nacht. Of een man die van zeven hoog naar beneden sprong omdat hij zijn leven niet meer zag zitten. Nadien lag er een lange tijd een [...]