Ontzield.
Vandaag leg jij jezelf ten ruste. Op een mooie maartse dag.
Anderen gaven je een reden. Een naam. Een gezicht.
Mijn hart gaat uit naar je zoon. Zal hij ooit snappen hoe, waarom?
En zijn we stiekem met z’n allen kwaad? Ontredderd? Verslagen?
Gisteren liet ik het toe. Lang vervlogen beelden uit jaren terug.
Ze zaten in een toegedekte koffer; in een gesloten brief; een vogelvlucht.
Waar gaan de zielen heen die hun tijd niet voldeden, vraag ik oprecht. …
Maar ik sluit het hoofdstuk af.
De andere delen:
* Een samenloop van.
* Onkruid vergaat niet.
* Tijd verlangzamen.
* Vandaag ben ik een beetje stil.
verdrietig… mooi geschreven wel.
de doden staan ons vanaf ver toe te roepen: leef je leven, doe je ding!
@Marco Raaphorst: *knik* luisterde nog hier naar: http://www.youtube.com/watch?v=LB8h551LdC4&feature=related vond het mooi passen …
@karin: pianomuziek doet het goed.