Er werd even gedacht: Welke letter had het ooit in z’n bolle hoofd gekregen zich boven de rest verheven te voelen en zich pontificaal vooraan te zetten met een enorme ‘hoofd’ voor zijn ‘letter’.

Tijdens het voorzichtige schrijven vergat ik steeds de hoofdletter. Men had ooit eens geopperd en gezegd: ‘Ga nou eens wat doen! Begin met schrijven en laat je verrassen.’ Een veelvuldig uitgekozen zin destijds, ontvangen via meerdere emails.

Soms moest je maar gewoon beginnen. Dan kreeg de hoofdrolspeelster een karakter. En kon het karakter alleen uitgediept als het verhaal vorm kreeg. Werd een scene opeens een hoofdstuk. Werden woorden lange zinnen die allen met elkaar verbonden waren en typten haar vingers oneindige alinea’s. Maar ik vergat de hoofdletter. De hoofdletter was een waar ongemak. Eigenwijs begon ik de hoofdletter te mijden.
Het was dat ik in Word steevast de hoofdletter vergat maar autocorrectie als een arrogant wezen met de pas op de plaats de kleine letter omzette in groot.

Terwijl de last.fm liedjes uit de pc zongen, jazzy-achtige deuntjes a la Diana Krall, dansten mijn vingers over het toetsenbord. Waar de E al aan het vervagen was en de D ineengedrukt leek te blijven moest ik met een vijltje de knop van de D er steeds uit wurmen.
Wie zei ooit dat schrijven de kunst van het verwoorden van kronkelgedachten was, binnen in iemand d’r hoofd? Welke letter had het ooit in z’n bolle hoofd gekregen zich boven de rest verheven te voelen en zich pontificaal vooraan te zetten met een enorme ‘hoofd’ voor zijn ‘letter’? Nou?

Ooit geweten dat autocorrectie in Word bij de naam Chantal het woord Schandpaal corrigeert? Nee? Wist ik ook niet.