Over lief zijn en ballen. ‘Kun je ook TE lief zijn?’
Het is alsof ik steeds geduwd word.
Steeds vaker en steeds harder.
En ik doe er helemaal niets tegen,
het zijn ook maar mensen.
Zomaar een vraag op de zaterdagochtend. ‘Ja.’ zei ik.
Te is natuurlijk sowieso nooit goed maar té lief is bijna afstotend. Het verschil tussen lief zijn en té lief is enorm. Té lief voelt als veel geven aan de ander en te weinig aan jezelf, waardoor het balans tussen voor jezelf zorgen en voor de ander uit evenwicht lijkt te zijn. Alsof de grens die je natuurlijkerwijs voor jezelf gevoelsmatig gesteld moet hebben, anders over een onzichtbare lijn heen valt.
‘Lief zijn voor jezelf en voor de ander is ook soms op je strepen staan.’ Té lief associeer ik met meestal alles maar goed vinden en heel veel ‘ja en amen’ knikken óók als het je écht opbreekt. Té lief associeer ik met veel lachen ook als je niet zoveel om te lachen hebt; je boosheid niet (durven) laten zien. Té lief zijn associeer ik ook met voor iedereen klaarstaan, verantwoordelijkheden op je nemen ook al horen die verantwoordelijkheden bij de ander. Bij té lief wil ik heel hard roepen: ‘Heb ook eens wat ballen! Wees ook eens een bitch of een lul!’
Er was eens een tijd dat ik …
gepubliceerd op 03.13.10 om 7:00 pm onder persoonlijk
Niet altijd makkelijk, níet lief zijn. Ik kan ‘t niet… Soms doe ik wel eens alsof ik een klootzak ben, daar heb ik dan vaak gelijk spijt van… :-S
Mooi stukje! Erg mooi omschreven .. Dit onderwerp gaat nooit vervelen
net zoals met alles: heeft dynamiek nodig. soms lief, soms niet, lijkt mij menselijk en goed. maar iets van een constante factor zeker op belangrijke momenten is prettig.