Kijk om, en loop weer door. Deel 35. Vroeger was alles …
Het is nu misschien ondenkbaar; je ouders die naar een gezellige verjaardag gingen of gewoon maar even op zaterdagavond bij de buren op de hoek gingen borrelen en de kinderen lekker thuis lieten met een babyfoon aan. Werd er halverwege een geluidje gemaakt, luisterden zij eventjes om dan weer verder te borrelen. Als mijn broertje ‘s middags nog lag te slapen en mijn moeder mij moest ophalen van school liet ze hem lekker slapen en ging me ophalen. So what? ‘Dah stukske!’
We gingen in het park hutten bouwen en ik was samen met Martijn en Bart en Alexander. Toen Alexander naar huis moest van zijn moeder en Martijn ook opeens wilde gaan bleven Bart en ik alleen achter, druk op zoek naar takken om die hut mee te bouwen. Bart liet zijn broek zakken en zei: ‘Wil jij m’n piemel zien?’ Ik schudde mijn hoofd. (Tegenwoordig zouden de meiden met hun ogen rollen, als in ‘duhuh’ en meedelen: ‘Dus niet grappig.’) Ik ging even later in de regen naar huis en kreeg op m’n donder omdat ik te laat thuis was.
Er werd buiten gespeeld, op straat. We werden naar buiten geschopt. Zo goed als. ‘Het regent toch niet?’ riep m’n moeder dan. ‘Hup! Naar buiten waar de vogeltjes fluiten.’
Ik kan me voorstellen dat ouders van nu hun kind het liefst opsluiten in huis. ‘Dit is je kamer en je komt er niet meer van af.’ Overbezorgde ouders zetten hun kind misschien liever voor de computer of tv dan ze de kids de straat op sturen. Je weet maar nooit met al die kinderlokkers, overvallers, raddraaiers, loverboys en politiemannen andere gekken.
Toch weet ik niet of dat soort dingen nu ook vaker gebeurt. Het komt misschien alleen vaker en uitgebreider in het nieuws.
Maar het blijft verbijsterend.
pers zit er bovenop. je kunt er niet meer omheen. je weet (teveel) details. …denk ik …
Wat bedoel je nou met dat doorgestreepte ‘politiemannen’? Zonder uitleg vind ik dat nogal aanstootgevend, eerlijk gezegd. Alle politiemannen- en vrouwen die ik ken, horen niet in dat rijtje thuis.
@Impa: vertrouwenspersonen. ik wil hiermee niet politie over één kam scheren.
Ik geloof niet zo dat het nu vaker voorkomt dan vroeger van pakweg 30 jaar geleden. Ik vind heel het verhaal Milly zo over de top en krijgt m.i. veel te veel aandacht. En het erge is: alle aandacht zorgt er niet eens voor dat het minder wordt, maar wel dat ‘men’ steeds hysterischer gaat reageren.
Dat zegt overigens niets over hoe verschrikkelijk ik het hele verhaal vind.
Vroeger was het een grote puinhoop als je de verhalen mag geloven. Met de komst van straatlantaarns werd het een stuk veiliger op straat… en nu, ja zo’n Milly is triest, maar hoeveel mensen wonen er in Nederland?
Wat veranderd is is de rol van media. Teveel inzoomen op details. “Was de agent soms single?”
En 11 september 2001, om de 5 minuten een vliegtuig een gebouw zien binnenvliegen… wat doet dan met de mensen? Het creëer angst denk ik. En het is nergens voor nodig.
Geniet van het leven zou het motto van televisie moeten zijn.