Kijk om, en loop weer door. Deel 36.

– karin

Als meisje van elf jaar kwam je bij mij. Puberend lijf met ogen vol wantrouwen. Moeder overleden toen je jonger was. Boosheid alom. Ook naar mij. Wat dacht ik wel? Eventjes jouw hartje winnen? Tsss, dacht het niet hè!

En dat was elke dag merkbaar. Ik probeerde van alles. Drie maanden schopte je tegen mij aan. Maar langzaam werd het schoppen minder. Misschien zag je mijn welgemeende pogingen door een heel klein kokertje. Met je muur zo hoog en zo stevig kreeg ik er een steen uitgehakt. En toen leek de muur ineen te storten. We konden samen zoveel lachen, zo vaak kletsen over niks. Jij kwam met plezier naar de buitenschoolse opvang. Nam je vriendinnen mee. Luisterde naar muziek, hing een beetje rond. Vroeg mijn hulp als je huiswerk had.

Na 13 maanden moest ik een keus maken. Die keus hield in dat ik ergens anders zou gaan werken. Nog nooit zo’n mooi maar verdrietig afscheid gehad. Alle ouders kwamen die donderdagmiddag. Ook jouw vader en z’n nieuwe vriendin. Ik heb je gezicht gezien dat weer een vaag masker leek te zijn. Je ogen vol tranen maar boosheid knipperde het weg. Ik heb je vastgepakt. Je gezicht vastgehouden. Nog nooit had ik zo’n groot schuldgevoel over m’n vertrek. Michelle, ik hoop dat het goed met je gaat. …

Andere blogposts:

Tags: ,

This entry was posted on 03.18.10 at 4:09 pm and is filed under ikke. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

←
→

2 thoughts shared.

  2. Drs. Johan Arendt Happolati18/03/2010 om 9:39 pm

    Goh…
    Lang geleden dat ik hier nog was, Vrouwe Karin.
    Een aangrijpend stukje leven, dit. Jammer dat u haar in de steek moest laten, maar een mens kan nu eenmaal niet al het leed van de wereld blijven torsen. Soms moet men verder met z’n eigen leven.
    Kijk mij nu, nu zit ik hier clichés te spuien. ;-)
    Met vriendelijke groeten,
    De Drs.

Reageren