Het was een maand later (1997.)
Een lange maand waarin weinig woorden werden gebruikt waardoor de afstand alleen maar groter werd. Als je iets lijmen wilt, en je houdt alleen de kwast vast, behalve het potje lijm, dan blijft alles zoals het is; onveranderd. Ongelijmd.
Het was Koninginnedag. Die avond kwam ik thuis van een avondje stappen. Ik sloot de deur achter me dicht en voelde me meteen al raar. Ik wiebelde het van me af, zoals honden het nat van hun vacht schudden, ging douchen en daarna naar bed.
Die nacht droomde ik dromen.
Het was ochtend en ik had me aangekleed, deed mijn jas aan, liep naar buiten de trap af en opende mijn brievenbus. Met een golf viel de post eruit. Ik kon nog net op tijd met mijn handen alles tegenhouden. Ik zag een doorzichtig zakje.
Wat een rare post. Dacht ik nog. Ik stapelde alles op elkaar, deed de brievenbus dicht en hield het doorzichtige zakje bovenop. Ik weet niet hoe, maar even later opende ik het doorzichtige zakje en vond een zilveren ring.
Zijn ring.
Waarom kreeg ik zijn ring in mijn brievenbus? Hoe was dit doorzichtige zakje per post hierheen gekomen? Toen werd ik wakker.
Ik ontbeet, ging douchen en trok mijn kleding aan. Keek op de klok en sloot de deur achter me. Het was tijd om te gaan. Beneden aangekomen pakte ik mijn sleutel en stopte het in de brievenbus.
Ik opende de deur en keek naar binnen.
Naast een rekening, wat reclamefolders en een kaartje van het energiebedrijf vond ik een ietwat dikke brief. Ik pakte alle post eruit en bekeek de dikke envelop. Opende de brief aan de bovenkant en keek erin.
Mijn hart begon te bonken.
Met trillende vingers haalde ik een zakje eruit. Een doorzichtig zakje. Met een zilveren ring erin.
Zijn ring.
Het was uit.
Dit was een gastblog bij Onverklaarbaar van Joan Whispers. Zijn er meer mensen met onverklaarbare verhalen? Meld je HIER.
gepubliceerd op 04.4.10 om 9:30 am onder persoonlijk
Het blijft een bijzonder verhaal.
Leuk weer even onder de aandacht!
Prachtig voorbeeld van een voorspellende droom.