Ik zat ergens midden achterin. De tafels waren uit elkaar gezet en er was doodse stilte. Ik kromde mijn rug; maakte me klein. Het potlood gleed net boven mijn papiertje. Het raakte mijn blaadje niet. Alles wat ik gisteren onthouden had, was verdwenen. Alsof iemand alle woorden en opgeslagen feiten met een zucht had weggeblazen. De tijd tikte door en om me heen schreef iedereen hun antwoorden op wit papier.
Het is een raar verschijnsel. Dat niet meer weten wat je wist. Dat het niet weten wat je wist sneller gaat dan een seconde en dat het een gevoel heeft van eeuwig duren. Dat je bijna niet meer weet hoe je het woord ‘roze’ moet spellen of opeens niet meer weet waar Nederland ligt. Ik had een black-out.
Heeft bijna iedereen weleens gehad denk ik.
Ik heb het ook een keer of twee gehad.
Je schrijft er in ieder geval een mooi stukje over, dus heeft het wel wat opgeleverd! En roze, rose, roos, wat maakt het uit, het is gewoon een leuke kleur
@Joyce: dank je!
Wat lijkt me dat akelig. Ik heb het gelukkig nooit gehad, maar een vriend van mij op de middelbare school, die eigenlijk even makkelijk leren kon als ik, maar had dat dus af en toe ineens ook. Daardoor is-ie uiteindelijk wel een keer te vaak blijven zitten en moest van school af. Maar toch is het wel goed met hem gekomen, gelukkig.