‘Voor content wil geen mens betalen. Tenzij je het slim verpakt.’
Een quote uit een tekst te lezen bij Melodiefabriek waarbij een leuke discussie is ontstaan.
Toen ik dat las maakte ik meteen de associatie met weblogs en hoe men tegenwoordig op zoek is naar manieren om er geld mee te verdienen. In een land als Amerika is het behoorlijk normaal om op je blog een donatieknop te hebben. Sterker nog, men doneert ook. Ze doneren omdat de content die zij lezen waardevol voor hen is en zij er wat mee kunnen. Je betaalt niet voor een lidmaatschap of voor leverbare diensten. Het is geven als blijk van waardering in de vorm van een geldbedragje. Zoiets als met je gitaar spelen in een openbare ruimte met een gitaarkoffer geopend op de grond waarin men muntjes kan gooien. Als blijk van waardering. Als de muziek goed klinkt, geeft men geld.
Dankbaarheid, appreciatie, of thankfulness is een positieve emotie of houding in erkenning van een voordeel dat men heeft ontvangen of ontvangen.
‘‘Het is niet tastbaar. Mensen willen ‘waar voor hun geld.’ Dat uit zich denk ik in tastbare producten. Producten die zij te pas en te onpas kunnen vasthouden. Voelen. Kunnen hergebruiken.
Weblogcontent moet zodanig herhaaldelijk iets toevoegen wil iemand een bepaald geldbedrag neerleggen.
Ik denk dat het ook te maken heeft met ons nuchtere Hollandschap. Ook op Twitter heb ik pas geleden mensen gevraagd die een donatie/gift pagina op hun blog hebben of het werkt. Niet dus. Het zou mooi zijn als het zal groeien, en meestal geloof ik wel in groeimogelijkheden als je het de goede energie geeft, maar in dit geval ben ik sceptisch.’
Pas geleden vroeg ik wat mensen die gebruik maken van een gift- of donatie pagina via Twitter of het daadwerkelijk werkt. Ik kreeg van alle bloggers, behalve één persoon, een negatief antwoord. Men houdt gewoonweg niet van doneren in Nederland. We zijn een té nuchter landje en vinden het onzin om te doneren voor content die toch gratis en voor niets op blogs te lezen zijn. Bovendien kunnen wij het niet goed plaatsen dat we een gift geven aan zoiets als een hobbyschrijfseltje op internet. Zomaar waardering uitspreken door er een klein geldbedragje aan te plakken is voor vele Nederlanders net zoiets als betalen voor grabbelen in een grabbelton, er iets leuks uithalen en daarvoor toch maar waardering geven middels een klein geldbedragje.
Eén persoon vertelde me dat de giftpagina (een wensenlijst) wel degelijk werkte. Zij werkt met waardebepaling achteraf en in sommigen gevallen maakt zij gebruik van de wensenlijst, merendeel boeken. Een soort eerlijke ruildienst. Niet helemaal vergelijkbaar misschien, omdat de klant voor zijn gevoel ‘betaalt’ voor diensten voortvloeiend uit blogcontent en niet de blogcontent zelf.
‘Bloggen doe je voor je lol, dus ervoor betalen is onzin.’ ‘Die advertenties op blogs zouden verboden moeten worden!’ ‘Waarom zou ik het gevoel moeten hebben te moeten dokken voor blogs die ik lees, ik kan ze toch gewoon lezen?’ ‘Het is toch vrije wil, bloggen?’
Allemaal argumenten van mensen waarmee ik een discussie had over giften en donaties. In principe ben ik het ermee eens; weblogs lezen is vrij. Gelukkig is het vrij! Maar laatst kwam ik toch een blog tegen waarbij ik het gevoel had uitermate fijne content te lezen waarbij ik ook zodanig geïnspireerd was dat ik de donatieknop ging gebruiken. Als blijk van waardering. In andere gevallen stuurde ik een boek op. Als blijk van waardering. Ik vraag me af wanneer de gifteconomie écht gaat inslaan als een bom. Het zal de wereld namelijk ten goede veranderen.
Tot die tijd vraag ik me af hoe de nuchtere Nederlander ermee omgaat, met giften, waardering en hoe waardering werkt. Waar dat vandaan komt; het gevoel hebben te bedelen wanneer je wél een donatieknop op je blog zet. Dat gevoel van hand ophouden voor iets dat je maakt, creëert. Het gevoel hebben iets te doen wat fout is en veroordeeld wordt; een wensenlijst op je blog zetten of een giftpagina. En belangrijker, wanneer zul je wél vanuit een dankbaarheidsgevoel die knop gebruiken?
“If you tell a Dutch person you’re going to raise his taxes by 500 euros and that it will go to help the poor, he’ll say O.K.,” he said. “But if you say he’s going to get a 500-euro tax cut, with the idea that he will give it to the poor, he won’t do it. The Dutch don’t do such things on their own. They believe they should be handled by the system. To an American, that’s a lack of individual initiative.”
http://www.nytimes.com/2009/05/03/magazine/03european-t.html?_r=1
Ik denk dat het klopt. En dat het een kwestie van tijd is en opvoeden. Mensen die iets goeds doen verdienen een duwtje in de rug. Een blog schrijf je uit vrije wil, je leest hem uit vrije wil en vind je het echt bijzonder dan beloon je het.
De banken werken dit systeem ook tegen. Automatisering van micropayments is gewoon megaduur. Neem iDeal, dat kost iets van 75 eurocent per transactie en dus gewoon te duur voor zoiets.
Sinds ik Paypal heb doneer ik regelmatig geld aan allerlei blogs, aangezien mijn blog ook ”te veel geld” genereert via Paypal en in plaats dan van belasting te betalen doneer ik het aan blogs die diensten bieden, zo als forums van mijn favoriete template en als plugins echt mijn leven veraangenamen en goede doelen zo als bof.nl enz enz.
Voor lol doneer ik echter niet, moet er wel wat aan hebben of denken dat ze echt goed bezig zijn.
Hmm, hier moet ik even over nadenken. Ik hou persoonlijk niet van advertenties op blogs – daar bedoel ik niet Google ads mee, maar eerder banners en dergelijke, omdat het afleidt van de content. Bovendien bewijs je de lezer zelden een dienst met reclame op je blog.
Waardering voor blogposts die je goed vindt komt toch meestal in de vorm van een comment, van toegevoegde waarde eigenlijk. Ik heb ook niet snel de neiging om de doneren als ik een leuke of goede blogpost gelezen heb. Mede omdat het betaalsysteem ingewikkeld is, mede omdat ik me afvraag wel bedrag moet je daar dan aan hangen? Hoeveel is een goede blogpost je waard?
Betalen voor een blog dat je voor je plezier leest en dat door de ander voor zijn/haar plezier is geschreven komt op mij een beetje vreemd over. Dan kan je ook wel geld vragen als je een vriend of vriendin een mooi verhaal vertelt. Voor zakelijk bruikbare info zou ik wel geld over hebben, of als mijn donatie bijvoorbeeld wordt doorgesluisd naar een goed doel. Als je persoonlijke blogs gaat belonen kom je ook voor een dilemma te staan, welke wel en welke niet, er zijn veel leuke en goede blogs.
Overigens heb ik een paar weken geleden 20 dollar betaald aan Media Monkey. Niet omdat ik de ‘gold’-versie beter vind dat de gratis variant, maar gewoon, omdat ik het programma al jaren als standaard muziekplayer gebruik en ik erg tevreden ben. Kwestie van gunnen.
Het systeem van geld is gebaseerd op dat je er iets voor terugkrijgt. Wikipedia bestaat dankzij donaties, Firefox ook. Geen tastbare producten. Dit zou voor een blog evenzogoed kunnen gelden.
Nooit uit verplichting, maar uit vrije wil. Ik vind dat een heel mooi systeem. Ik geloof in giften en donaties. En ach, je krijgt er natuurlijk een goed gevoel van, dat is de egoïstische gedachte erachter om het te doen, je krijgt er dat voor terug. En dat werkt, dus steeds meer mensen zullen het gaan doen.
@Michael en Jooper: het is grappig dat men meteen de waarde wil bepalen; wat is dan een goed bedrag. alsof de ontvanger dat belangrijk zou vinden? Is maar een oprechte vraag.
En het dilemma: welke blog geef je wel en welke niet. Daar gaat het denk ik helemaal niet om. Het gaat erom dat je waardeert (hoe dan ook) en dat die waardering oke is. Wat mij meteen laat nadenken over het hele concept waardering.
@Karin r.: Voor mij zijn leuke, interessante reacties een vorm van waardering.
@Michael: wat óók oke is!
ben juist altijd blij met reacties!
In Amerika heb je stinkend rijke mensen en die doen aan charity. Geven veel geld. Want ook al verdien je je geld misschien op een rare manier, dat goeie gevoel dat je van charity krijgt is een boost. Wij Nederlanders zijn echt mensen van een systeem.
Iedereen dag een paar euro doneren aan een paar goeie blogs, waarom niet? Gewoon geven wat je voelt, niet wat je denkt.
Ik stuitte onlangs op een initiatief van Brenno de Winter. Hij dient in het kader van Wet openbaar bestuur (Wob*) veel verzoeken in, waarin hij nadere uitleg over een onderwerp vraagt (bijvoorbeeld hoeveel geld een beslissing heeft gekost, de onkostenvergoeding van wethouders etc). Gemeentes vragen vaak een vergoeding voor dit soort verzoeken, om een drempel op te werpen. Voor de rechter heeft hij het voor elkaar gekregen dat informatie die onder de Wob valt, als recht wordt gezien, in plaats van een dienst. De hoge drempels mogen dus niet meer worden opgeworpen. Tot op heden heeft hij al minimaal 400 uur hierin zitten. Maar er gaat nog veel meer tijd inzitten. Niet alle overheidsinstellingen vallen hieronder. Zo is er de VNG, die de belastingbetaler al snel € 15 miljoen per jaar kost. Openheid in hun doelen en waar ze hun geld aan uitgeven is er niet.
Persoonlijk vind ik dit een erg goed doel. Ik wil de strijd voor transparantie wel ondersteunen. Ik ben nu aan het kijken hoe we veel Nederlanders kunnen mobiliseren om een klein bedrag (tot max 1 euro) te investeren. Om zo gemzamenlijk te investeren in een doel en de daaruit voortvloeiende bloginhoud.
@Marco: maar wij hebben wel betere sociale voorzieningen dan de Amerikanen. Blijkbaar kun je dat toch beter aan het systeem overlaten dan aan de toevallige welwillendheid van individuen.
wat niet wegneemt dat het idee achter die donaties voor zaken als weblogs en freeware misschien wel degelijk een goed plan is.
Punt is in elk geval dat het door de digitalisering en internet lastig is geworden informatie en creatief werk nog betaald te krijgen.
@Laurent: inderdaad, maar waarom niet beiden? Overlaten aan een systeem kan ook zijn dat je geen verantwoordelijk wilt nemen. Ik vind ons sociale systeem prachtig, maar donaties mogen ook wel meer ingeburgerd raken denk ik.
@Karin
Ik sluit me aan bij Michael. Bij een blogpost heb ik liever een comment waaruit blijkt dat iemand het met plezier gelezen heeft dan een symbolische bijdrage van een euro of zo. Een persoonlijke boodschap heeft voor mij meer waarde dan geld. Heeft het misschien met de overcommerciele instelling van de Amerikanen te maken dat het daar meer ingeburgerd is?
En over het bepalen van de waarde en wat een goed bedrag is: wat de gek ervoor over heeft? Wat ik me overigens af zit te vragen: de lezers van mijn blog hebben denk ik in meer dan 50% van de gevallen zelf ook een blog. Zou er in de VS niet een cirkeltje van bloggers zijn die elkaar belonen? En op die manier per saldo ongeveer op 0 uitkomen? Zomaar een hersenspinsel… In dat geval zou je dan hier weer één of andere belasting of heffing aan je broek krijgen omdat je in hun ogen inkomsten genereert. En dan kan je weer een brief gaan sturen. ‘Formeel’
@Jooper: het gaat natuurlijk ook niet om bijdragen per blogposts!
Interessante discussie! Als enthousiaste blogger die ook nog eens in de VS woont, leuk om te lezen. Heb daar zeker ideeen over. Ik weet vrijwel zeker dat de bereidheid om te doneren hier in de VS te maken heeft met de cultuur.
Zoals eerder aangestipt is hier heel weinig vanuit de overheid geregeld als het gaat om sociale voorzieningen. Enerzijds vindt men dat je het maar gewoon zelf moet redden, en anderzijds bepalen mensen zelf graag waaraan zij geven/doneren. Het is dan ook heel normaal om te geven aan goede doelen, op grotere schaal en met grotere bedragen dan in Nederland. Ik denk dat daarom de drempel om op de ‘donate’ knop te klikken wat lager is.
Daarbij komt dat de Amerikaanse cultuur en de Nederlandse als het op commercie en bloggen aankomt, volstrekt anders zijn. Een blog is hier niet per definitie een hobby, iets voor amateurs, of iets dat je doet ‘omdat je het leuk vindt’. Zoals met alles, bekijken mensen jou en je blog ‘op face value’. Als ze er iets aan hebben, zijn ze bereid om dat te tonen en ervoor te betalen. Dat geldt overigens voor alles.
Ik kan er niet precies mijn vinger op leggen, maar hier beoordelen mensen je op wat ze van je zien, en als ze dat bevalt, of als het waarde toevoegt, is het geld waard of op zijn minst een kans om meer te laten zien. Ik heb mensen ontmoet, en daar opdrachten van gekregen, via Twitter, of in een koffieshop. Wat ze zagen, beviel ze, en dat is genoeg. Als je door de mand valt, wordt je tenslotte net zo makkelijk weer aan de kant gezet.
In Nederland kun je best een goede blog schrijven, maar hoho – niet te veel naast je schoenen gaan lopen! Wie ben je? Wat doe je? Wat heb je gedaan? Waarom is dat waardevol? Waar kom je vandaan? Waarom is het bijzonder, jouw kennis?
Ben zelf natuurlijk ook zo Nederlands als het maar kan. Ik merk bijvoorbeeld dat ik vrijwel nooit op de ‘donate’ knop druk, maar wel betaal voor een abonnement met exclusieve content. Of een eBook.
PS @Karin – gave blogpost! Onderwerp iets om te bespreken in #blogpraat maandag?
@Elja Daae: zeker een interessant onderwerp voor #blogpraat! ben wel voor die discussie!
@Elja: “Wie ben je? Wat doe je? Wat heb je gedaan? Waarom is dat waardevol? Waar kom je vandaan? Waarom is het bijzonder, jouw kennis?” Herkenbaar., dat leggen wij Nederlanders vooral erg uit. Terwijl een blog met tekst voor je ligt om te gaan lezen en snappen wie je voor je hebt.
Niet teveel uitleggen is sowieso veel spannender.
Ik bekijk het onderwerp vanuit het perspectief van wat ik noem de ‘erkenningsarmoede’.
Mensen, ik dus ook, nemen van alles en nog wat als vanzelfsprekend aan. Wie neemt aan het eind van de dag nog even een moment tijd om alle overvloed die de dag heeft gebracht te bedanken? Door te bedanken erken je wat er is.
En als we dat wat er is, of het nou een blog of een boek of een muziekstuk of een materieel tastbaar ding is, als heel vanzelfsprekend beschouwen, dan degraderen we de mensen die eraan hebben gewerkt tot machines. En dat is een groot issue van deze tijd: de menselijke maat is zoek. En daarom geven we geen erkenning meer en zijn we niet dankbaar voor wat er is.
Terug naar het bloggen. Als blogger vind ik het leuk erkenning te geven en te ontvangen. Behalve geld zijn er een heleboel andere manieren om erkenning te geven en te ontvangen. Een leuke comment bijvoorbeeld of een ReTweet. Of een lezer die laat weten hoe een blog hem/haar aan het denken heeft gezet of heeft geïnspireerd. Of een lezer doe graag eens persoonlijk kennis wil maken.
Ik zie het in het bedrijfsleven veel terug. Maar weinig e-mailtjes worden beantwoord met een bedankje. En waarom is dat? Dat is omdat mensen denken: daar word je voor betaald. De verbinding met de mens die het werk heeft gedaan is zoek. Heel ver zoek.
En gelukkig zijn er bloggers. Die geven elkaar wel erkenning op allerlei creatieve en inspirerende manieren. Dank beste bloggers, jullie maken de wereld weer leefbaar. Met of zonder geld.
@Peter de Kock: Mooi gezegd, helemaal mee eens. Het is goed om afentoe weer eens stil te staan bij hoe bijzonder dingen eigenlijk zijn. En om te communiceren met de mensen die je leest. Een bedankje kan inderdaad, een retweet ook. Gewoon om even te laten merken dat je het gelezen hebt en dat je er iets mee kon. Of dat je het gelezen hebt en dat je het er niet mee eens bent en het zo en zo ziet.
@Peter de Kock: dank je wel.
(en dank je wel zeg ik vaak en graag!)
Ik heb ads op mijn blog. Het geld wat ik daarmee “verdien” gebruik ik om mijn sites te betalen. Een donatieknop zou leuk zijn, maar het werkt hier denk ik niet. Het zou uit te proberen zijn om te kijken of het werkt.
Pas dan zou ik zo’n knop op mijn sites en blogs plaatsen en alleen op de dagen dat ik een recept plaats of een compleet dagmenu. Niet op de gastblogs of mijn kookboekbesprekingen. Dat is niet iets direct van mezelf. Maar mijn verhalen, recepten en dagmenu’s wel. In plaats van een boek, kunnen ze 1 cent of zo doneren voor het dagmenu.
Het bloggen ben ik niet gestart om er rijk van te worden, maar wanneer er een leuk verdienmodel aan geplakt kan worden, ach.
Leuke discussie. Alleen hoe moet er gedoneerd worden, middels creditcard, ipay of ..
@Peter: mee eens. Je moet zeggen wat je denkt en voelt tegen een ander. Daar heeft de ander echt iets aan. Je wil niet weten wat voor emoties er gedeeld worden met elkaar via de schermen.
Daarom kan ik qua werk ook nooit voorzien in een behoefte en alleen dingen maken die mij aan het hart liggen. Als het mijn hart raakt, dan zal er vast iemand anders op de wereld zijn wiens hart er ook door geraakt wordt.
Maar goeds, de keerzijde van online activiteiten is dat het merendeel gewoon niets zegt. Die lurkt, consumeert alleen maar wat je doet. Ik heb een paar honderd bezoekers per dag en soms slechts een paar comments. Dat geeft wel te denken, maar is niets aan te doen. Dat is de mens erachter en die kun je niet veranderen denk ik dan maar.
Pingback: Melodiefabriek » Blog Archive » Blog or Die! (9) – wie ben jij dan?
Allereerst, wat een leuke discussie. Het gaat ergens over.
Ik denk dat de gem. nederlander inderdaad niet klaar is voor een donatie voor gratis content.
Advertentie ruimte verkopen zal daarin een stuk winstgevender zijn, lijkt mij, want ik kan niet uit eigen ervaring spreken, ik heb bewust nooit advertentie ruimte op mijn blog genomen.
Ik weet ook niet of je voor een persoonlijk blog zou gaan doneren.
Vaak gaat het toch om kennisverhogende content en om daarvoor een geldelijke bijdrage te leveren vind ik eigenlijk heel logisch.
Herken ik Marco, een boel bezoekers waarvan een klein deel actief meedoet. Wat ik soms gebruik om mezelf dan de erkenning te geven, is checken met welke zoek-op drachten ze via Google zijn binnengekomen. Aan de hand daarvan kan ik dan soms zien op welke vraag mijn blog een antwoord heeft kunnen geven en waar ik aan heb kunnen bijdragen. Dan voel ik me ook blij en dankbaar.
@Peter: ik denk dat een groot deel van het publiek gewoon toevallig op je blog terecht komt en weer weggaat. Op zich niets mis mee. Soms leiden comments me af met name als ik iets maak. Ik wil me er niet door laten leiden.
@Elja1op1 voor #blogpraat een idee? ben daar heel nieuwsgierig naar nl! check:http://www.met-k.com/2010/05/06/een-dona…
@metkcom Bedoel je als onderwerp voor #blogpraat?
@Elja1op1 ja, is dat een idee? #blogpraat
@metkcom Ja! Misschien iets breder trekken (weet niet of we daar een uur over kunnen praten)? Voor volgende week?
@Elja1op1 ja, meer zo van, in hoeverre is schrijven vrij en geef je er waarde aan?
Pingback: Donatie voor blogs. Deel 2. « met-k.com
Pingback: Voor mooie, nuttige dingen geef ik geld. « met-k.com
Pingback: Pay a Blogger Day. « met-k.com