Vanmiddag moest ik met de trein naar Diemen omdat ik daar een presentatie zou houden, een soort mini cursus, voor studenten van de Hogeschool INHolland. Ik vertrok van huis en kocht een kaartje toen ik ergens vaag een omroepstem hoorde galmen door de trappengang van het station. Ik was er al bang voor; wéér iemand die het leven niet meer zag zitten en zichzelf voor de trein had gegooid. Maar, zei de conducteur, er komen bussen die naar Leiden zouden gaan en vandaar uit zou ik naar Diemen kunnen.

Dat dachten we. De eerste overvolle bus kwam aan rijden waarbij niemand uitstapte en misschien een handvol mensen meekon. De tweede bus stopte ook, liet een haffeltje mensen binnen, maar toen iemand heel slim aan de buschauffeur vroeg of die bus daadwerkelijk naar Leiden vertrok moest de buschauffeur heel hard ‘nee’ schudden en konden de mensen weer uitstappen. Na de derde bus, die overvol kwam aanrijden en waarbij mensen in drommen via de achterdeur in het gangpad gingen staan, maar na hardhandig toespreken van de chauffeur weer naar buiten moesten, riep iemand even heel erg kwaad: ‘Gaat er nou een bus vertrekken naar Leiden of niet?’ Nee, zei die chauffeur, pas over een half uur kwam er een sneldienst. Waarna gros van de wachtenden op diverse verschillende manieren compleet uit zijn of haar dak ging.

Ik moest een soort van presentatie verzorgen bij communicatie studenten in Diemen. Als ik leerkracht was geweest had ik deze klas meegenomen naar een middagje mensen kijken die helemaal compleet gefrustreerd stonden te wachten op een bus die via de NS Centrale was ingezet mensen te vervoeren maar niet kwam, of wel kwam maar geen mensen kon vervoeren. Waarbij nergens op de voorruit een A4-tje geplakt was met de eindbestemming van de desbetreffende bus.

Over communicatie gesproken. …

(Foto gemaakt door Jesse Varwijk.)