Soms dwarrelen de herinneringen als wolkjes je hersenpan binnen. Dat Sandra en ik op het bed sprongen op Doe Maar muziek en de lattenbodem brak en wij de slappe lach kregen maar acuut stopten toen we mama beneden aan de trap hoorden dat het eten klaar was. Sandra en ik liepen naar beneden, Sandra zei ‘houdoe’ en we deden net alsof er niets gebeurd was. Ik vroeg me ondertussen wel af hoe het af zou lopen en of ik wel in mijn bed kon slapen.

Dat ik mijn groene tas pakte en aan mijn vriendinnen vertelde dat ik nadat school uit was ging weglopen. Ik had spulletjes in mijn tas gestopt en ging gewoon weglopen. Weglopen was avontuurlijk en ik wist dan ook helemaal niet waar ik heen ging. Maar dat ik ging weglopen was zeker. … Na half vier liep ik richting stad en hoorde even later iemand mijn naam roepen. Ik geloof dat ik ingehaald werd door mijn moeder en dat ze not amused was.

Op het eindexamen van de mdgo-aw waar ik mijn diploma ging ophalen, legde de decaan uit, staand op een verhoging in een aulazaal met een microfoon voor haar mond, dat ze het toch best haar twijfels had gehad. Haar twijfels bestonden niet uit mijn inzet maar dat ik ‘er überhaupt zou komen’. Diverse malen hoorde ik tijdens mijn opleiding dat er twijfels bestonden. Ik sloeg die twijfel in de wind. Gelukkig maar, het is prettig als een ander vertrouwen in je heeft, maar het is belangrijker dat jij zelf dat vertrouwen hebt.

Soms dwarrelen de herinneringen als wolkjes je hersenpan binnen. Mijn stage- en werk periode in het psychiatrisch ziekenhuis. De paden die ik bewandelde. De geuren, de muziek, de gesprekken. De geluiden, de verhalen en de momenten. ‘We zitten hier nu eenmaal, kiend. Dat is de waarheid.’